‘Ik heb misschien nog twee jaar te leven, maar ik hoop twintig’

AMSTERDAM - 18 november 2011 -  “‘Dat was Groningen, je bent aan de beurt’. Nooit vergeet ik de blik in mijn moeders ogen toen ze me dat kwam vertellen. Ik stond toen negen maanden op de wachtlijst voor een
longtransplantatie, was eenentwintig jaar en doodziek.

       

                     

Sinds mijn geboorte heb ik taaislijmziekte, Cystic Fibrosis, waardoor mijn organen waarin slijm voorkomt niet goed functioneren.
Tot ik een jaar of negen was, ging het redelijk. Daarna heb ik veel in het ziekenhuis gelegen, voornamelijk vanwege longontstekingen. Maar ik ben een doorzetter. Dus tussen alle ziekenhuisopnames door haalde ik mijn vwo-examen met een vak extra. Soms ging ik naar de kroeg of een discotheek, maar
een stapvakantie in Spanje na mijn examen kon ik echt niet aan.
Rond mijn twintigste bracht mijn arts een longtransplantatie ter sprake. Destijds was de gemiddelde wachttijd twee jaar en ik moest sterk genoeg zijn om die tijd te kúnnen wachten.
Inmiddels had ik al een paar keer op het randje gelegen. Maar ik had genoeg om voor te leven. Ik had een leuke vriend, dat hielp zeker mee om te blijven vechten. Ik was ook strijdbaar voor mijn ouders. Ik heb alles gevoeld, zij hebben alle ellende gezien. In de periode dat ik op mijn nieuwe longen wachtte, heb ik mijn
begrafenis geregeld. De muziek, de gedichten, alles wat ik wilde, stond op papier. Vriendinnen waren allang afgehaakt. Natuurlijk ben ik daar heel verdrietig om geweest.

Vanaf het moment dat ik thuis met de ambulance opgehaald werd om naar het
ziekenhuis in Groningen te gaan, was ik niet meer met de dood bezig. Meteen na de operatie merkte ik verschil, ik kreeg meer lucht. Ik revalideerde razendsnel, na twintig dagen holde ik het ziekenhuis uit. Ik heb me helemaal op sporten gestort en dan vooral op tennis. Bij de Europese Spelen voor hart- en longgetransplanteerden heb ik drie keer goud gewonnen en onlangs heb ik brons gehaald op de World Transplant Games. De gemiddelde levensverwachting voor mensen met deze ziekte na een longtransplantatie is elf jaar. Botweg wil dat zeggen dat ik
er nog twee heb. Daar maak ik twintig van. Dat weet ik zeker! Ik
voel me nog steeds hartstikke goed!”

Klik hier voor de bron.