“Het was het meest onbeschrijflijke gevoel dat ik ooit heb meegemaakt”

 “Het was het meest onbeschrijflijke gevoel dat ik ooit heb meegemaakt”.
Rampspoed komt regelmatig als een dief in de nacht en dat gezegde ging zeker op voor Rick Westerdaal. De voormalige voorzitter van AV Edam stapt in de avond van 4 mei 2009 in bed om enige tijd later wakker te worden met een knallende hoofdpijn. 

Niet gewend aan dit fenomeen besluit hij naar beneden te gaan en een paracetamol te nemen. Het resultaat is averechts want de pil - en het eten van de vorige avond - verdwijnt in de wc-pot. De gehele nacht blijft het spoken in Rick’s hoofd en aangezien hij nimmer last heeft gehad van een dergelijke hoofdpijn sleept zijn vrouw hem de volgende ochtend direct mee naar de dokter.

 

Je hebt dan nog niet het vermoeden dat het goed mis is?
Eigenlijk niet eens totdat de dokter een band om je arm aanspant en na aandachtig turen vertelt dat je bloeddruk veel te hoog is. Je mag dan ook nog even je plasje inleveren en krijgt het advies om nog maar niet naar je werk te gaan. Korte tijd later zijn de gegevens uit het lab binnen en krijg je van de dokter te horen dat je iets met je nieren hebt.
Dan nog geen klein stemmetje in je hoofd dat zegt dat er iets mis is?
Dan nog niet. Drie dagen later sta je met beide voeten echter wel heel stevig op de grond. De nefroloog in het ziekenhuis in Hoorn vertelt je dan dat je nieren gezamenlijk nog maar voor 25 tot 30% werken en dat je in serieuze moeilijkheden verkeerd. Ik blijk op de grens te zitten van het moment dat iemand met een goede conditie het fysiek gaat merken.
Is er een naam voor de oorzaak van dit nierfalen?
Nierinsufficiëntie heet dat en ik had er natuurlijk nog nooit van gehoord. Altijd gesport, met mate gedronken, niet roken, ja wat kan je dan nog gebeuren? Dit dus. De dokter vertelde mij dat het wellicht met medicijnen tot stand kon worden gebracht, in samenhang met aangepast eten. Hopelijk dat we dan de capaciteit van mijn nieren konden stabiliseren.
IJdele hoop?
In mijn geval wel ja. Een maand nadat ik voor het eerst in de molen terecht was geraakt vertelde mijn arts mij dat de capaciteitswaarden telkens omlaag liepen. Als het zo door zou gaan kwam ik snel uit op een capaciteit van 8% en werd - of dialyse de volgende stap - of ik zou in aanmerking moeten komen voor een donornier bij leven. Je schrikt je rot kan ik je vertellen. Je beseft dat dialyse voor een uiterst actieve vent als ik een spookbeeld was en tegelijkertijd besefte ik ook drommels goed dat een nieuwe nier niet ergens in de winkel op voorraad lag.
Je koos voor een donornier?
 Nou ja kiezen, er valt op zo’ n moment weinig te kiezen. Maar wel heel bijzonder dat mijn vrouw direct zei “ je krijgt een nier van mij”. Dat is dan best een emotioneel moment, kan ik je vertellen.
Zo makkelijk gaat dat niet kreeg je toen te horen
Dat was precies wat ik kreeg te horen. Een nieuwe nier functioneert alleen naar behoren als er aan een flink aantal voorwaarden wordt voldaan. De weefseltypering moet hetzelfde zijn als jouw oude nier, de bloedsamenstelling van de donor moet exact hetzelfde zijn als dat van de patiënt en dat zijn nog maar twee voorwaarden. Er waren er heel wat meer.
Hoe reageerde je omgeving er op?
Heel erg positief. Voor dat ik er erg in had hielden meerdere mensen hun vinger omhoog; zij boden zich aan als donor. Niet zomaar eventjes, nee pas na hele serieuze afwegingen. Je neemt namelijk wel een hele rigoureuze beslissing over je lichaam waar in principe nog niets aan mankeert. Tegelijkertijd raakte ikzelf in een soort emotionele achtbaan. Aan de ene kant is het natuurlijk fantastisch dat die mensen je zoiets willen schenken, maar tegelijkertijd besef je dat het ook risico’s met zich mee brengt. Zelfs al zou je weten van iemand dat hij of zij de perfecte donor is; je mag geen beroep doen op een stuk van hun gezondheid want stel je eens voor dat………
Hoe reageerde de buitenwereld?
De buitenwereld weet niet altijd goed om te gaan met slecht nieuws. Wanneer men mij vroeg hoe het met mij ging zei ik “Slecht. Ik heb een serieus probleem met mijn nieren en ik moet een donornier krijgen om kans te krijgen er redelijk tot goed bovenop te komen.” Je zag sommige mensen terugdeinzen. Zo van; hooooo zeg, dit is niet echt wat ik wilde horen.
Er waren meerdere mensen die jou wilde helpen, waren ze allen geschikt?
Nee, maar er bleven er toch nog 4 over. Een ongekend hoog percentage. Het betrof hier mijn 2 broers, mijn zus en mijn vrouw. Zij gingen het circuit in van onderzoek naar onderzoek.
Waar draaide het op uit?
Ik werd eind november 2009 op mijn werk gebeld door mijn broer Ferry. Hij vertelde mij het nieuws dat zijn nieren identiek bleken te zijn aan die van mij en dat hij als donor was gekozen. Ik kan je vertellen dat ik op dat moment de tranen ruim de vrije loop heb gegeven. Het meest onbeschrijflijke gevoel dat ik tot dan toe had meegemaakt.
Ik ging meteen aan de slag om mijn conditie zo optimaal mogelijk te krijgen voor de operatie die in februari 2010 in de planning kwam te staan. Die planning kwam snel onder druk te staan omdat de capaciteit van mijn nieren snel afnam. Ik zat niet ver verwijderd van noodzakelijke dialyse dus werd de operatie verschoven naar 24 december, een dag voor Kerst. s’ Ochtends werd mijn toekomstige nier bij Ferry verwijderd, even in het ijs gezet en s’ middags bij mij erin geplaatst. Vanaf de transplantatie begon de nier te lopen als een tierelier. Zonder enig gebruik van pijnstillers, maar met de nodige medicijnen tegen eventuele afstoting, kon ik op 31 december naar huis. Het was het startsein van een nieuwe toekomst.

Heeft dit proces ook een religieuze impact op jou gehad?
Nee, zo heb ik het geen moment ervaren. Niet in de slechte tijden en ook niet in goede tijden. Ik ben wel enorm dankbaar dat het voor mij zo gelopen is. Dat is niet iedereen gegeven. Mijn dokter wees mij er ook al op. Die zei dat niets zo vanzelfsprekend is als het lijkt. Misschien is de gang van zaken ook wel voorbestemd. Wie zal het zeggen?
Je bent toch alweer volop aan het sporten?
Ik was vrij vlot (7 februari 2010) weer zachtjes begonnen met lopen om mijn conditie op peil te brengen en mijn artsen keken er van op hoe snel dat effect had. Ook kwam ik in die tijd in aanraking met de Stichting Sport en Transplantatie. Een selfsupporting stichting die sporters met een of andere vorm van een transplantatie de kans geeft om te laten zien dat zij als sporter nog altijd meetellen.
Ik zie hier op tafel iets over World Transplant Games in Göteborg
Het is niet te geloven, maar vanmiddag kreeg ik te horen dat ik daar voor ben geselecteerd als deelnemer namens Nederland! Amper 1 jaar geleden een nieuwe nier gekregen en dan dit! Ik ben er nog steeds een beetje beduusd van want dit evenement is niet zomaar wat. Het wordt voor de 18e keer georganiseerd en er doen 2000 sporters aan mee. Dan mag je het gerust een serieus evenement noemen.
Hoe sta je nu in het leven?
Ik geniet van elke dag, luister heel goed naar mijn lijf en probeer alles wat ik doe binnen het redelijke te houden. Op die manier kan ik het lang aan. Ik ben nu bezig met het voorzichtig afbouwen van mijn medicijngebruik tegen afstotingsverschijnselen en ook dat gebeurt bedachtzaam en niet overhaast. Dat is wel iets wat ik heb geleerd; alles binnen het redelijke.

Klik hier voor de bron.