'Dankzij donor kan ik dit weer'

UITHOORN - 30 juli -  Net terug uit Zweden laat Marcia Navest (26) trots haar drie gouden medailles zien. Na een zware tijd deed ze mee aan de Europese Spelen voor Hart- en Longgetransplanteerden.

,,In het ziekenhuis zag ik een poster van de World Transplant Games. Het werd mijn ideaal om daaraan mee te doen. Ik wilde de honderd meter sprint gaan doen, want dat was het tegenovergestelde van hoe ik toen was: in een rolstoel aan de zuurstof." Marcia werd geboren met taaislijmziekte. Acht jaar geleden kreeg ze nieuwe longen van een donor, daardoor veranderde haar leven compleet. ,,Helaas raakte ik geblesseerd. Welke sport moest ik dan gaan doen? Aan fietsen had ik een grote hekel gekregen, want ik moest regelmatig op de hometrainer en dan had ik het stervensbenauwd. Zwemmen kan niet, want ik kan niet tegen de waterdruk. Toen ik klein was, had ik getennist. Dus werd het tennis. Vanaf oktober ben ik elke maand gaan trainen bij de stichting Sport en Transplantatie. En ik ben weer lid geworden van mijn oude club Qui Vive. Tijdens een training sprak ik de 62-jarige Lia, die vond dat ik mee moest doen met de Europese Spelen. Ik wist niet of ik dat niveau wel kon halen, maar het ging steeds beter, dus waarom zou ik niet meedoen. Ik heb vrij gevraagd aan mijn baas en me ingeschreven. Mijn collega's leefden enthousiast mee. Ik heb een eigen website waar ze op konden volgen hoe het ging: http://www.marciametnieuwelongen.nl."
Op 28 juni vloog Marcia met haar vriend Dennis en haar moeder en stiefvader naar Zweden. Er deden 22 Nederlandse deelnemers mee Marcia was het nieuwste lid van het Nederlandse team. ,,We waren eerst met 23, maar in mei stierf een tennisser plotseling. Hij had ook taaislijmziekte en een longtransplantatie gehad, dus dat was wel confronterend." In totaal deden er 22 landen mee. ,,Hoewel je op de baan rivalen bent, was het een hechte club. Je hebt een band met elkaar."

De volgende ochtend moest Marcia tennissen tegen de Belgische Stephanie. ,,Het team had er alle vertrouwen in. De druk werd steeds hoger. Maar het viel me mee. Ik hoefde minder te vechten dan ik had gedacht. De tweede partij moest ik tegen een oudere Oostenrijkse dame. Dat was meer een trainingswedstrijd, omdat ik de medaille in mijn leeftijdscategorie al binnen had."

De dubbel speelde Marcia samen met Lia. ,,Lia had al twee uur op de baan gestaan in een spannende wedstrijd tegen een Noorse tennisster. Ze verloor met 7-5. 's Middags kwamen we de baan op, moesten we tegen de Noorse en Oostenrijkse dames waar we allebei al van verloren hadden. Maar we gingen ervoor. We speelden in de volle zon. We stonden al snel met 3-0 achter. Tijdens de training hadden we lob ballen geslagen, heel hoge ballen. Dat gingen we nu weer doen en dat werd het kantelpunt. Ik kwam steeds beter in het spel. Het werd 3-3. Uiteindelijk stond het 5-5. Na ruim anderhalf uur wonnen we met 7-5. Ik was helemaal kapot, maar het was een superpartij. Alle andere wedstrijden waren al afgelopen, dus iedereen kwam bij ons kijken. Geweldig."

Omdat er een persoon te weinig was om tafeltennis dubbel te spelen, vroeg Stephanie aan Marcia of ze mee wilde doen. ,,Ik was nooit verder gekomen dan een poging op de camping, dus werden de regels uitgelegd en hebben we een beetje geoefend. We moesten tegen twee Engelse dames en we hebben dik gewonnen. De tweede partij stonden we tegenover heel sportieve dames. We hebben wel punten gepakt, maar toch verloren. Omdat ik de enige was in die leeftijdscategorie, won ik toch de medaille."

Bij de prijsuitreiking na elke wedstrijd kreeg Marcia uiteindelijk drie gouden medailles overhandigd. ,,Jaren geleden was het een droom en nu werd die werkelijkheid. Mijn ouders waren zo trots. Als je dochter eerst bijna op sterven ligt en dan drie keer goud haalt. Het is ook wel bijzonder, want er zijn momenten geweest dat ik ook niet wist of ik het zou halen. Op mijn twintigste was ik mijn begrafenis aan het schrijven. Er was een wachtlijst van twee jaar en ik wist niet of ik dat zou volhouden. In 2002 was het zover en kreeg ik nieuwe longen. Dat is acht jaar geleden. Gemiddeld doe je elf jaar met donorlongen. Maar dat is gemiddeld en ik geloof niet in gemiddelden. Bij mijn geboorte zei de arts dat ik de kleuterschool niet zou halen en kijk nu eens."

Marcia moet nog veel medicijnen slikken om afstoting te voorkomen. ,,Ik zeg niet dat ik er geen last van heb. Mijn handen trillen. Ik ben altijd moe. De prednison breekt mijn spieren af. Maar moet ik dan maar achter de geraniums gaan zitten? Ik doe liever wat ik leuk vind."

Met haar deelname wil ze drie dingen aantonen. ,,Het begint bij mezelf. Jezelf overwinnen, sporten op hoog niveau, daar krijg ik een goed gevoel door. Daarnaast wil ik aan anderen laten zien wat je weer kunt doen na een transplantatie. En het is ook uit dankbaarheid aan de donor. Dankzij de donor kan ik dit weer. Nabestaanden putten daar hoop uit. Ik krijg nog steeds veel negatieve reacties als ik vraag of iemand donor wil zijn. Daarom doe ik ook vrijwilligerswerk bij de Stichting Transplantatie Nu. Wie kan er beter over vertellen dan ik?"

Marcia wil graag volgend jaar meedoen aan de World Transplant Games. ,,Dat wordt ook door Zweden georganiseerd en is voor alle getransplanteerden. Het niveau is veel hoger. Je moet ervoor geselecteerd worden. En anders ga ik over twee jaar in Apeldoorn mijn Europese titels verdedigen."

Bron: Webregio.nl