André

Het verhaal van André Lassooij (1958)

Transplantatie:

dubbele long februari 1996 A.Z.G. Groningen

De Spelen:

1997 WTG Sydney
1998 EK voor hart en/of longgetransplanteerden in Bad Oeynhausen
2000 EKvoor hart en/of longgetransplanteerden in Sandefjord
2000 EK voor alle orgaangetransplanteerden in Athene
2001 WTG Kobe: zwemmen; 50m schoolslag, estafette 50 m, wisselslag
Atletiek; 100 en 200m sprint, estafette 100 m sprint en verspringen

Medaille: brons met verspringen
2002 EK voor hart en/of longgetransplanteerden in Klagenfurt
2003 WTG Nancy: Atletiek; 100 en 200m sprint, hoog- en verspringen
Medailles: brons met hoogspringen en GOUD. (WR) verspringen
2004 EK voor hart en/of longgetransplanteerden in Dublin: Bokaal ontvangen van THE BEST LUNG TRANSPLANTED tijdens de Europese spelen in Dublin (voor 4x goud) 
2005 WTG London: Atletiek; Brons op de 100m en zilver op de 200m sprint
2006 NK atletiek M45 brons op de 100m sprint
EK voor hart en/of longgetransplanteerden in Napels: Bokaal en wisselbeker ontvangen van THE BEST TRANSPLATED tijdens de Europese spelen in Napels (voor 5x goud)
2007 NK atletiek M45 brons op de 200m sprint
WTG Bangkok: Atletiek; 100 en 200m sprint, hoog- en verspringen
Medailles: brons met 200m sprint en brons op hoogspringen (PR)
2008 NK atletiek M50 Ned. Kampioen op de 200m en zilver op de 100m sprint

2009 WTG Gold Coast: Atletiek; 100 en 200m sprint, hoog- en verspringen en de 4x 100m estafette.
Medailles: goud op alle 4 de eigen onderdelen, WR’s op de 100 en 200m.

Klik hier voor het filmpje van mijn 100m sprint in een Wereldrecordtijd
12.92 (na 1:20).

Het verhaal:

Lange tijd zag het ernaar uit dat het bij dromerijen zou blijven. In 1992, André was toen 34, kreeg hij een levensbedreigende longziekte (IPF). Hij had vanaf 1995 bijna permanent zuurstof nodig en kon geen trappen meer lopen, en dus helemaal geen sprintje trekken. Sinds 1991 is longtransplantatie in Nederland mogelijk en de enige mogelijkheid tot overleven, maar ook toen waren er al behoorlijk lange wachtlijsten. André liet zich hierdoor niet uit het veld slaan. Hij bleef bewegen, presteerde het zelfs te zwemmen, de zuurstoffles op de rand van het zwembad. Maar ook hield hij zijn spieren in conditie op de sportschool. 'Niet opgeven', was zijn motto.

Gelukkig kwam er in 1996 de levensreddende dubbele long voor hem. Vanaf die dag voelt hij zich herboren. "4 dagen werd ik onder narcose gehouden om een nieuw ademhalingsritme aan te leren. Eén week later zat ik alweer op de hometrainer. Dat was zo'n gekke gewaarwording. Ik moest stoppen met fietsen, niet vanwege zuurstofgebrek, maar vanwege zadelpijn. Mijn conditie ging heel snel vooruit. Ik kon weer zingen onder de douche, werken en zelfs sporten. Mijn donor moet een supermens zijn geweest. Geweldig die krachtexplosie".

                                  

Lassooij begon opnieuw voorzichtig te dromen over atletiek, want ja die 100m, zou dat dan toch nog kunnen? Deze gedachte verdween weer lange tijd naar de achtergrond, want in Weesp, waar hij woont, is geen atletiekbaan. Hij pakte het tafeltennis weer op. Dat had hij vroeger, voor zijn longziekte, in competitieverband gespeeld.

Tijdens de WTG in Sydney (1997) werd zijn droom eindelijk werkelijkheid. Hij had zich gekwalificeerd voor tafeltennis, maar mocht ook meedoen met de 100m. Zonder training liep hij 13,80. 'Het was geweldig, die krachtexplosie, die snelheid. Daar wilde ik mee doorgaan'. Lassooij besefte dat hij, wilde hij zich met de besten kunnen meten, moest gaan trainen bij een club. De trainer had eerst wel zoiets van: wat kun je en wat mag je, maar dat was snel over toen ik hem kon vertellen dat ik van mijn artsen geen enkele beperking opgelegd heb gekregen'.

Lassooij wilde in Kobe goed voor de dag komen. Dat was niet gemakkelijk want het wereldrecord op de 100m staat op 12,17. Bovendien moest hij het opnemen tegen atleten die veelal jonger zijn dan hij. De jonge jongens zijn zo snel, dat is te hoog gegrepen voor mij. Maar, een tijd onder de 13 seconden, daar was mijn doel'. Lassooij trainde drie keer per week en om in het wedstrijdritme te komen heeft hij aan een aantal wedstrijden meegedaan, dat ging prima. In Kobe kwam uiteindelijk zijn droom uit de 5e plaats in de finale werd behaald en daar stelde hij zijn PR scherp op 12.78. Maar totaal onverwacht werd met het verspringen brons gewonnen.

Vechten voor een zo hoog mogelijke klassering is doel één voor Lassooij, maar hij doet aan dit soort spelen ook om een andere, minstens even belangrijke reden mee.

'Als dank wil ik uitdragen hoe belangrijk orgaandonatie is en wat er allemaal weer mogelijk is na een transplantatie. Maar ook wachtenden op een orgaantransplantatie een hart onder de riem te steken. Ik kan weer leven en werken, omdat een supermens de moed had zijn/haar organen beschikbaar te stellen'.

André Lassooij

(uit 'Leven als geschenk', © 2002 Nico Zonneveld)

last update: 03 september 2009  (medailles WTG Australië toegevoegd)