Annette

Het verhaal van Annette Markus (1966)

Transplantatie:

Dubbele long - augustus 2007 - Erasmus ziekenhuis MC te Rotterdam.

Haar verhaal:
Ik ben Annette 42 jaar en ben heel lang ziek geweest,
Ik had (COPD) zeer ernstige longemfyseem. Wat houdt dat in?
Chronic obstuctive pulmonary disease; het is een chronische ziekte waar steeds meer longblaasjes verloren gaan en bij een ernstige aandoening komen de longblaasjes met elkaar in verbinding te staan en dan ontstaan grote lucht gevulde blazen (bullae). Je raakt heel snel vermoeid en heel erg kort van adem; het risico is zo groot dat je er aan kan overlijden. Ik had het zo erg dat ik er blauw van werd.

Ik werd eerst behandeld in het Rijnstate ziekenhuis te Arnhem, maar toen er sprake was van een eventuele longkwaboperatie of dubbele longtransplantie, werd ik doorgestuurd naar het Erasmus MC te Rotterdam.
Maar dat ging ook niet zomaar, hoor, want ik moest echt een lange weg gaan om in het Erasmus ziekenhuis terecht te kunnen komen. Het klinkt hard, maar je moest bijna dood zijn voordat je pas werd doorgestuurd naar het Erasmus ziekenhuis.

Ik was al in 1995 ziek, terwijl ik pas in 2006 doorgestuurd werd. De laatste 9 jaar waren heel zwaar. Ook heb ik 24 uur per dag met zuurstof moeten lopen en ik kon totaal niets meer toen ik in het ziekenhuis in Rotterdam terecht kwam. Daar zijn veel onderzoeken gedaan en het bleek dat bij mij de rek al uit de longen was, ze zagen eruit als een uitgepluisde spons, dus een longkwaboperatie was niet haalbaar en het enige dat over bleef was een dubbelzijdige longtransplantatie. Daar besloten we voor te gaan, er zat verder niks anders op.

Toen heb ik in september 2006 een screentest gehad en ben daar gelukkig doorheen gekomen, al waren er wel wat kleine dingen die ik eerst moest doen, om defintief hier door heen te komen.

Na dit alles ben ik op 20 februari 2007 op de wachtlijst komen te staan.
En dan beginnen de zenuwslopende dagen, weken, maanden, en maar wachten op wanneer ze gaan bellen. Wij hadden net een nieuw huis in mei 2007 en we waren in augustus net op orde, toen het Erasmus belde, dat ze longen voor mij hadden. De ambulance bracht mij vervolgens naar het ziekenhuis en de volgende dag ben ik geopereerd.

Het herstel na de operatie verliep heel goed, ik heb geen afstotingen gehad en het pakte in een keer en was daarom al met 17 dagen weer thuis.
Dan gaat er een wereld voor je open: je heb lucht, je kan weer lopen, geen zuurstof meer, je kan dingen doen die je nooit heb kunnen doen....

IN EEN WOORD: FANTASTISCH

 

Dankzij de donor kan ik dit allemaal weer doen.
Inmiddels heb ik mij zelfs ook laten inschrijven om de Nijmeegse vierdaagse te lopen in juli 2009.
Zonder donor waren mijn wensen niet uitgekomen en had ik dit niet meer mee kunnen maken. Daarom ben ik de donor en nabestanden heel dankbaar dat ik nog een tweede leven heb mogen ontvangen.
                            

BEDANKT

 

 

Haar sport:

Badminton   

Ik heb nog niet mee gedaan aan de World Transplant Games, omdat ik pas 29 juni 2008 bij Sport en Transplantatie ben gekomen.

Toen ik op controle moest komen in het Erasmus ziekenhuis zag ik een poster hangen dat ze nog steeds sporters zoeken en dacht ja dat lijkt me erg leuk!

Toen heb ik vervolgens op internet gekeken en heb me laten inschrijven en besloot om voor badminton te gaan, want dat leek me wel leuk om te gaan doen.

Het is heerlijk dat ik nu weer kan sporten en ook dat je andere mensen leert kennen die voor het zelfde hebben gestaan als ik.

Toen heb ik een mailtje gekregen met een uitnodiging voor de training van 29 juni 2008 in Baxem Limburg, dan konden we ook gelijk kennis maken met elkaar.

Het was er heel gezellig en ik wil zeker met dit groepje blijven badmintonnen en dat is iedere maand. Na een paar maanden hoorde ik op een training dat er 23 november 2008 een badmintontoernooi was in Uden en gaf me daarvoor op. Je leert er tenslotte alleen maar van en ik heb geprobeerd zoveel mogelijk ervoor te gaan en dat heb ik ook gedaan. Ook liet ik alles gewoon allemaal maar een beetje over me heen komen. Het gaat tenslotte voor mij ook om de gezelligheid en dat ik daar überhaupt kan staan, betekent voor mij heel veel.

Ik had nog nooit aan een toernooi mee gedaan, maar dit was zeker niet de laatste keer. Ik vond het geweldig en zeker wat je dan na een transplantatie nog allemaal kan doen!! Zelf sport ik ook bij mijn vereniging bleu sky sinds 8 september 2008.

Wat ik nog kwijt wil, zijn mijn grote verlangens om nog eens mee te kunnen gaan naar de Wereldspelen voor getransplanteerden en daar zet ik ook alles voor in om dat een keer mee te mogen maken, al is het alleen maar om die sfeer eens te kunnen proeven!

NOGMAALS DANK IK DE DONOR DAT IK DIT ALLEMAAL WEER KAN DOEN

BEDANKT EN WE GAAN ERVOOR!!

24 februari 2009