Carolien

 Het verhaal van Carolien Vos (1968)

Transplantatie:

Harttransplantatie; Zomer 2003 in het UMC Utrecht

 

Haar verhaal:

Toen ik 13 jaar was werd er bij een sportkeuring een hartruis geconstateerd. Volgens de keuringsarts hebben veel mensen dit. Het advies was om naar de huisarts te gaan voor de zekerheid. De huisarts vertrouwde het niet en stuurde mij naar de cardioloog. De cardioloog ontdekte een te stugge hartspier ook wel cardiomyopathie genoemd. Op dat moment sportte ik behoorlijk veel. Ik korfbalde fanatiek. Tot mijn grote verdriet moest ik dus meteen stoppen met sporten. Voor velen een bijzaak maar op 13 jarige leeftijd toch behoorlijk heftig.

Mijn gezondheid ging langzaam achteruit. Beetje bij beetje wat gezondheid ingeleverd. Ik ging aan het werk als radiodiagnostisch laborant in een ziekenhuis. Wilde dolgraag moeder worden. Vanuit het ziekenhuis waren er toentertijd geen bezwaren. Damian werd geboren in 1996. Daarna ging mijn gezondheid sneller achteruit dan verwacht. Er ontstonden ritmestoornissen die met medicatie niet overgingen. Er moest keer op keer een cardioversie gedaan worden. Cardioversie is een soort stroomstoot die ervoor moet zorgen dat het hartritme weer goed gaat lopen. Op een gegeven moment ben ik gestopt met het tellen van het aantal keren.

Toen kwam de dag dat het ritme door de ingreep niet meer hersteld kon worden. Mijn hart ging slechter en slechter functioneren. In 2002 zo slecht dat ik gescreend werd voor een harttransplantatie, erg ingrijpend. Er was wel eens gesproken over deze ingreep. Ik wilde er weinig van weten. In die tijd reed ik rond op een scootmobiel en lag ik de meeste tijd op de bank. Maar ik leefde en dat was voldoende. Tot die bewuste dag dus. De arts vertelde dat hij dacht dat ik nog maar maximaal anderhalf jaar te leven had, dus dat de screening als ik wilde blijven leven onvermijdelijk was. Zo gezegd zo gedaan.

Ik heb 9 maanden gewacht op het verlossende telefoontje. Inmiddels voelde ik me ook echt heel ziek. De zomer was warm en ik had de indruk dat het leven uit me weg stroomde. Ik kan me het telefoontje met de mededeling dat er een donorhart was nog heel goed herinneren. Natuurlijk was ik blij maar toch ook verdrietig. Het idee dat er iemand zou overlijden en dat er in een andere familie veel verdriet zou zijn was geen moment uit mijn gedachten. De transplantatie ging goed. Ik was alleen erg in de war toen ik bijkwam. Heb echt hele rare dingen gedaan en gezegd. Kaboutertjes gezien, via de televisie in mijn bed kralen besteld die uiteraard nooit bezorgd zijn maar dat verbaasde mij wel. Ik zag vrienden in de tuin die er helemaal niet waren. Kortom het leek of ik in een soort schemerwereld leefde.
Na een aantal weken ging het beter en kon ik weer van het leven gaan genieten. 

Sporten stond hoog op mijn wensenlijstje. Per toeval kwam ik bij de badmintonvereniging en daar ben ik blijven hangen. In 2008 ben ik mee gegaan naar de Europese spelen voor hart- en longgetransplanteerden waar ik tot mijn verbazing goed presteerde. Inmiddels trainde ik in Baexem waar de badmintonners trainen die graag naar de World Transplant Games willen. De trainingen waren zwaar maar gingen goed. Ik hoorde dat ik mee mocht naar Australië voor de World Transplant games. Geweldig natuurlijk.

Bij de StadsTV in mijn woonplaats ontstond het idee om mij te volgen op deze spelen. Inmiddels is het programma uitgegroeid tot iets veel groters. Uiteraard gaat het over de World Transplant Games en de aanloop ernaar toe maar ook over het belang van het invullen van een donorformulier. Zo zijn er interviews met verschillende personen over diverse onderwerpen rondom orgaantransplantatie.  Het programma heet Carolien down under en is te vinden op mijn blog waar je kunt komen via mijn website: www.carolientiel.nl. We willen proberen om vanuit Australië twee volledige uitzendingen te maken maar ook iedere dag een korte impressie van de belevenissen daar.

Ik ben me er enorm goed van bewust dat ik een bevoorrecht persoon ben. Door een, in mijn ogen, ultiem geschenk van mijn donor, een persoon die ik niet ken, kan ik weer genieten van het leven. Het leven leven!

Geplaatst op de website: 20 juli 2009