Een orgaandonor redde ons leven

BARNEVELD - 7 juli 2011 - Nederland heeft een groot tekort aan donoren voor organen en weefsel. Een landelijke campagne moet daar verandering in brengen. Scherpenzeler Pieter Osnabrugge (71) en Ruurd Valkenburg (55) uit Nijkerkerveen weten hoe het is om afhankelijk te zijn van een orgaan van een ander. ,,Zonder onze donoren waren wij er nu niet meer geweest.’’

Pieter

De zon staat hoog aan de hemel boven het centrum van Scherpenzeel.
Het is rustig op straat. De tropische hitte houdt de mensen binnen. Alleen voor de broodnodige boodschappen gaan ze de straat op. Ook Pieter Osnabrugge
kiest vandaag voor een koel plekje in de schaduw, maar klagen over het weer doet hij niet. De Scherpenzeler geniet na zijn harttransplantatie in 1998 van elke dag, van elk uur en van elke minuut.
,,Toen begon ik opnieuw te leven’’, zegt Osnabrugge opgewekt. Voor zijn ingreep was de Scherpenzeler er slecht aan toe. Na een zware hartoperatie in 1983 lijkt
hij genezen van zijn hartklachten, maar in 1989 gaat het opnieuw
mis. Artsen dotteren hem drie keer, maar de verbetering is steeds maar tijdelijk. Als de specialist voorzichtig oppert om na te denken over een donorhart, heeft
Osnabrugge meteen zijn antwoord klaar. Hij besluit ter plekke deze laatste strohalm met beide handen aan te grijpen. Na een uitgebreide screening komt hij op de
wachtlijst te staan. ,,Ik had toen nog ongeveer een jaar te leven.

 Ruurd

Klik hier voor het volledige artikel deel 1

Klik hier voor deel 2