Ellen - in memoriam

1961-2007

Zie ook de website van haar broer Robert ter herinnering aan Ellen.

 

 

Het verhaal van Ellen Stoelenga (1961-2007)

Transplantatie:

dubbele longtransplantatie april 1991 St.Antoniusziekenhuis te Nieuwegein

 
Deelgenomen aan spelen te :
Lausannes: Europeese Spelen voor Hart-en Longgetransplanteerden - Goud voor mix tafeltennis (met Robert Stoelenga), Goud voor badminton dames dubbel, Brons voor kogelstoten

Kobe: WTG Bowlen single en dubbel - Brons voor Bowlen dames dubbel
Sydney: WTG Brons voor badminton dames dubbel
Athene: European Transplant Games (Europeese Spelen voor Getransplanteerden en Dialiserende patiënten)

November 2007, in memoriam: Ellen Stoelenga

De vraag om iets over mijn transplantatie te schrijven, beantwoord ik graag. Het is inmiddels meer dan 10 jaar geleden dat ik in het Antoniusziekenhuis 2 nieuwe longen kreeg. Na eigenlijk mijn levenlang ziek te zijn geweest, was deze operatie het begin van mijn tweede leven. Geboren met Cystic Fibrosis was ik vaak ziek en lag regelmatig met antibioticakuren in het ziekenhuis.Twee keer per dag moest ik sprayen om het slijm los te maken om daarna door een van mijn ouders geklopt te worden. De laatste 3 jaar voor mijn operatie, ik woonde inmiddels met Peter samen,gebruikte ik dag en nacht zuurstof en had 's nachts sondevoeding nodig. Volgens de prognose had ik nog een jaar.

In april 1991 veranderde mijn leven compleet. Ik kreeg 2 nieuwe longen! Ik schrijf in mijn dagboekje :" Ik heb met mijn nieuwe longen geademd en dat gaat heerlijk! Ik had nooit verwacht dat zo'n groot geluk mij ten deel zou vallen en geniet er met volle teugen van. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik ben". Een leven vol vrijheid kwam me tegemoet. Ook al was de weg nog lang, ik bleef optimistisch en hoopte snel weer een nieuw begin samen met mijn familie en Peter op te bouwen. Ik ging badmintonnen, fietsen, samen met Peet op vakantie, en startte met een cursus remedial teaching. En……het lukte allemaal !

Ik was verrukt en enorm dankbaar voor mijn donor en alle mensen die geld bijeen hadden verzameld. Mijn transplantatie werd nog niet vergoed omdat de minister vond , dat deze operatie nog in een experimentele fase verkeerde.

Kosten:f 250.000,=.

Op een Lom-Mlkschool kreeg ik een baan als remedial teacher. Zo kon ik mijn liefde voor kinderen een plek geven. Over alle kinderen die buiten de boot vielen, kon ik me ontfermen. Hun lach en zelfvertrouwen gaf mij voldoening om door te gaan. Peter en ik gingen reizen en ontdekten samen Frankrijk, Griekenland, Spanje, Portugal en Californie. Samen op avontuur, genietend van elkaar met een energie die ik nog nooit gekend had. Ik begon aan een inhaalrace van alles wat ik voor mijn operatie nooit had kunnen doen.

Vier jaar na mijn transplantatie voelde Peter zich niet lekker; kreeg epileptische aanvallen. Enorm geschokt waren we toen bleek dat hij een hersentumor had. Na een aantal weken ziekenhuis, werd hij geopereerd. Gelukkig konden we elkaar nog vertellen hoeveel we van elkaar hielden voordat hij 's nachts ineens in coma raakte. Peet overleed 2 dagen later en werd 34 jaar. In zijn portemonnaie zat al jaren een donorcodicil. Niemand wist beter dan hij, hoeveel geluk een donororgaan iemand kon geven. Hij was supertrots op mij en als we op een feest waren, was hij de eerste die trots over ons nieuwe leven vertelde. Ik kon niet anders dan toestemming geven voor orgaandonatie. Wat ligt leven en dood toch dicht bij elkaar.

Na veel gesprekken met mijn maatschappelijk werkster van transplantatie, pakte ik de draad van het leven weer op. Ik kwam in aanraking met andere getransplanteerde sporters en ging mee naar Lausanne, de Europeese Spelen voor getransplanteerden. Daar werd mijn enthousiasme voor sport voor het eerst beloond met medailles. Ik kon weer genieten en haalde goud samen met mijn broertje Robert . Deze is voor Peet, zeker weten! Na deze volgden er nog een paar en bleef ik meedoen met de Spelen.

Inmiddels is het 6 jaar later en heb ik een nieuwe liefde: Sjirk. Samen zijn we pleegouders van Mehdi, onze lieveling uit Parijs die 3 keer per jaar komt. Hij geniet van onze beestenboel, opa's en oma's, de tuin, lekker spelen en wij van hem. Ik voel me rijk met 2 lieve mannen en een heerlijke familie. Ik verheug me enorm op de komende Spelen in Nancy in 2003 en zou het heerlijk vinden om veel getransplanteerde kinderen mee te nemen!

Ellen Stoelenga

(uit 'Leven als geschenk', ©2002 Nico Zonneveld)