Gerrit

Het verhaal van Gerrit Veldman

Transplantatie:

Niertransplantatie: mei 1996

 

 

Zijn verhaal:

In het najaar van 1981 kreeg ik, zonder dat ik het in de gaten had, last van een veel te hoge bloeddruk. Ziekenhuisopname volgde.
Gelukkig had men met medicijnen de bloeddruk vrij snel weer onder controle.
Maar wat was de oorzaak? Na diverse onderzoeken, o.a. een biopsie, kwam men tot de conclusie dat er niet rechtstreeks een oorzaak aan te wijzen was. Wel was er vastgesteld dat de nierfunctie nog 35% was. Ik hoorde dit zelf pas jaren later.

Van 1982 tot 1993 heb ik redelijk kunnen functioneren. Wel regelmatig controle, maar geen strenge diëten of id. Ik was wel wat sneller moe.
In 1993 verslechterde mijn gezondheid en mijn nierfunctie verslechterde vrij snel. Ook de vermoeidheid nam steeds verder toe. Ik was rijp voor dialyse.

Capd leek mij de mooiste vorm van dialyse voor mij. Ik kon dan redelijk mobiel blijven.
De dialyse werd gestart met een stuk opleiding in 1994 en gelijktijdig de voorbereidende onderzoeken voor een transplantatie.
Tijden de CAPD periode kreeg ik wel veel last van Neuropathie en meerdere keren buikvliesontsteking, nogal pijnlijk.

Geluk bij een ongeluk was dat ik door mocht blijven werken en daar alle ruimte voor kreeg van mijn werkgever. Dialyse kon ook in de auto al wekte dat wel eens vreemde gezichten op.
In 1996, na weer een buikvliesontsteking, moest mijn katheter eruit en diende ik over te gaan op hemodialyse. Ging ook redelijk goed maar met een veel strenger dieet.
In april kon ik toch weer een nieuwe katheter krijgen. Deze kon ik medio mei gaan gebruiken.
Na nog geen week na de herstart van CAPD kwam tijdens een wisseling een telefoontje uit Zwolle.

 “Er is een nier beschikbaar”

Mijn eerste reactie?

” Kan niet ik heb nu geen tijd”

We waren namelijk bezig in de tuin. De tuin moest netjes zijn voor de Pinksteren.
Ik ben toen echter snel van mening veranderd en snel naar Groningen vertrokken.
Na diverse onderzoeken kwam het verlossende bericht. De nier matchte.
De transplantatie verliep erg goed. Mijn echtgenote was ’s nachts nog bij mij en zei met veel emotie:

 “ Hij doet het”

 Voor mij en mijn gezin waren dit de mooiste Pinksteren ooit.

Na de transplantatie volgde een voorspoedig herstel. Stomverbaasd dat je na enkele weken weer redelijk normaal kunt lopen en fietsen.
 Tot nu toe doet de nier het nog prima.  Dit jaar (2011) al 15 jaar.
Ik had nooit kunnen dromen dat een donor zoveel voor mij en velen met mij, zou kunnen betekenen.
Mijn donor liet het leven en gaf mij leven, al 15 jaar inmiddels.