Indrukwekkende Volleybaltraining in Noord-Scharwoude

NOORD-SCHARWOUDE - 17 april - De afspraak was al ver voor de Transplant Games van Brisbane gemaakt. Maar eindelijk was het zover: Toon Gerbrands geeft een training aan de volleyballers van Stichting Sport en Transplantatie op 11 april 2010 in Noord-Scharwoude.
Hoewel Toon Gerbrands nu algemeen directeur bij AZ is, is hij toch een instituut in volleyballende Nederland.

De selectie van de SET was jammer genoeg flink uitgedund: een zweepslag, een ernstige knieblessure, een rotte schouder en een aantal andere slappe excuses waren redenen om niet naar West-Friesland te rijden. Als trainingspartner was een aantal volleyballers uit Langedijk en omgeving geregeld. Het beloofde een bijzondere training te worden.

Als eerste vroeg Gerbrands of iedereen een beetje kon volleyballen. Iedereen keek een beetje omhoog of juist naar de vloer. We voelden al meteen al aan dat een beetje bescheidenheid nu gepast was.
De training begon met een aantal oefeningen die Gebrands ook heeft gedaan met de spelers van het Nederlands volleybalteam, alleen dan iets minder heftig.  Als je een oefening met twee man deed, moest je ook de bal met z'n tweeën ophalen als deze naar de andere kant van de sporthal stuiterde: het is immers een teamsport. Wolter gaf al aan dit ook te gebruiken met zijn volleybalteam.
Deze eenvoudige oefening werd langzaam uitgebreid en voor we het wisten renden we over en weer op het volleybalveld. Gebrands gaf aan dat de oefeningen met het Nederlands team alleen in intensiteit zwaarder waren. Oh ja, en ze duurden ook flink langer. Ruurd gaf in een pauze aan dat hij blij was dat hij geblesseerd was, want hij was onder de indruk van wat we aan het doen waren.
 
Wat ook opviel was dat Gerbrands benadrukte dat je zo weinig mogelijk fouten moet maken. Regelmatig zei hij ook: 'ik vraag niet veel van jullie. Ik vraag alleen maar je best te doen'. Als een oefening werd gedaan legde hij de oefening na een paar minuten even stil en zei hij: 'ik heb alleen maar gevraagd jullie best te doen. Je moet natuurlijk wel de bal altijd pakken als deze niet recht op je afkomt: dat moet je een wedstrijd ook. Dus als de bal niet wordt gespeeld zoals is afgesproken hij moet altijd terug gespeeld worden.'
Wat ook opviel is dat Gerbrands natuurlijk gewend is voor een groep te staan. Als hij iets uitlegt, is iedereen stil en luistert. Als je een 'wijze' opmerking maakte zal hij normaals gesproken meteen daar op reageren, denk ik. Hij hield zich deze keer in voor Marjolein die het uiteraard niet kon laten een opmerking te maken.
Wat mij ook opviel is dat als hij iets aan het uitleggen was dat hij iedereen bij de les hield. Hij wist iedereen te prikkelen en iedereen wist dan ook dondersgoed was hij of zij fout had gedaan.

Gebrand gaf ook aan dat de spelers van het Nederlands team tijdens een training gestraft worden als een oefening niet goed werd uitgevoerd. 'Wat is de straf dan, denken jullie?' was zijn vraag. 'Opdrukken' zei een slimmerd. Ja, stom natuurlijk om dat te zeggen want dat was dan ook de straf die wij kregen als we Gebrands of zijn dochter (voor deze keer assistent trainer) zouden raken met een oefening. Je raadt het al. Ik moest me opdrukken nadat ik een vreselijke slechte set-up kreeg.

Na ruim een uur zat de training erop. Toon Gerbrands en zijn dochter werden bedankt voor de indrukwekkende training. Aan Gerbrands werd nog een cadeau overhandigd en onder een applaus werd afscheid genomen van Gerbrands en zijn dochter.
Nadat Gerbrands was vertrokken hebben we nog de training besproken en ik denk dat ik namens iedereen kan zeggen dat we zeer onder de indruk waren van de wijze waarop Gebrands de training heeft gegeven.

Na de training hebben we nog een partij van vier sets gespeeld. Langzaam ging bij iedereen de kaars uit. Niet alleen bij de getransplanteerden, maar ook bij de tegenstanders die toch ook de training flink in de benen hadden zitten.

Nadat het wedstrijdje erop zat hebben we nog wat gegeten en velen van ons moesten daarna met de lange terugreis beginnen.
Ik kon gelukkig meteen even languit op de bank.

Jos