Lia

Het verhaal van Lia Cost-Schreurs (1947)

Transplantatie:

mei 2005 - harttransplantatie in het Eramus MC te Rotterdam.

Sport:

tennis en atletiek, kogelstoten en loopnummers.

   

Medailles:

Goud tennis bij de Europese spelen in Italië 2006
Zilver estafette dames 4x 400, Zilver op de 4 km.
5 x goud op de Europese spelen in 2008 in Vichy Frankrijk.
Tennis single en dubbel, kogelstoten, 100meter sprint, 4 km.

 

Haar verhaal:
Mijn naam is Lia en ik ben 61 jaar geleden in Winterswijk geboren.

Ik ben lange tijd ziek geweest, ik had cardiomyopatie, een ziekte van de hartspier, de pompfunctie is dan niet meer optimaal.
Ik kon niet veel meer, ik was afhankelijk van mijn man of van anderen om ergens naar toe te gaan. Sporten wat ik in het verleden zo graag deed, dat ging niet meer.
Toen mijn cardioloog voorstelde om een transplantatie aan te vragen, schrok ik eerst heel erg, immers er moest om mij te helpen, eerst iemand overlijden.
Later besefte ik, dat het leven zo ook niet veel inhoud meer had. En diegene die mij een hart zou geven, had hier ook bewust voor gekozen. Na veel wikken en wegen nam ik achteraf de juiste beslissing. Ik had ja gezegd….Ik wilde zo graag de kleinkinderen zien opgroeien.
Enige tijd later volgde de screening en weer een tijd later de transplantatie.
Het was vroeg in de ochtend, toen de telefoon ging en men mij vertelde dat er een hart voor me was.
Wat er dan door je heen gaat, kun je niet na vertellen, er werd een ambulance geregeld en ik ging op weg van Ede naar Rotterdam. ( Erasmus M C )
In de late middag was de operatie achter de rug.
Het ging allemaal voorspoedig, echter na een paar weken volgden enkele afstotingen, spannende momenten. Maar ook daar zijn we door heen gekomen.
In januari 2006 mocht ik gaan revalideren en al heel snel kwam ik tot de conclusie dat ik meer wilde, ik wilde weer gaan tennissen, dit ging niet zo maar. Ik trainde met een opbouw van 3 minuten per keer. In mei van dat jaar zouden de Europese spelen voor hart en longgetransplanteerden plaats vinden, hier had ik mijn zinnen opgezet en dat is gelukt!
Het was zeer bijzonder om hier bij aanwezig te kunnen zijn.
IN 2007 waren de wereldspelen in Bangkok, ook hier heb ik aan meegedaan.
Een medaille heb ik niet gehaald, toen iemand mij vroeg, “heb jij een medaille gewonnen”?
Was mijn antwoord, nee, maar ik heb er wel één, die zit links in mijn lijf gekapseld en die medaille heeft mij mijn leven teruggegeven!
Dat was mijn grootste overwinning en zo zal ik dat ook altijd blijven zien.
Mijn donor ben ik ongelooflijk dankbaar, voor de beslissing die hij/zij destijds heeft genomen. Want zonder de donor zou ik er niet meer zijn.
Nu geniet ik optimaal van de kleintjes en van vele dingen in het leven die voorheen niet meer mogelijk waren.
Nu in 2009 staan de wereldspelen in Australië op het programma, maar ook ons derde kleinkind mogen we dit jaar verwelkomen.  Met de andere 2 kleinkinderen ga ik dit jaar voor de 2 de keer de avondvierdaagse lopen. En dat allemaal dank zij een donor. Geweldig, toch?