Nico

Het verhaal van Nico Zonneveld (1945)

Transplantatie:

nier 1999-07-26 AMC Amsterdam

 

Zijn verhaal:

Leven als geschenk

Mijn donor belde mij....
8 augustus 1998. Ik ben een weekje thuis om zaken te regelen en Marijke mijn vrouw bevindt zich met een van onze dochters nog op vakantie in Frankrijk.

22.15 uur Telefoon.... Marijke aan de lijn om welterusten te zeggen denk ik.

Hai Nic, Ik heb net een programma gezien dat partners elkaar ook een nier kunnen geven. Jij krijgt mijn nier als het kan......

Voor de ziekte

Hard werken, sterk als een beer, nooit moe. Geen verdienste maar een geschenk! Twee keer, zonder schaatstraining, de elfstedentocht op karakter uitgereden.

In verband met een verhoging van mijn arbeidsongeschiktheidsverzekering was het in 1990 noodzakelijk dat ik medisch gekeurd zou worden. Alles was perfect in orde. Alleen werd er een lichte verhoging van eiwitafscheiding geconstateerd in mijn urine. Ik wist toen niet dat die ontdekking mijn leven zo drastisch zou veranderen.

Tijdens de ziekte
Slapeloosheid, jeuk, jicht, overgeven, kramp, hoge bloeddruk, laag HB, rusteloze benen en een slopende vermoeidheid waren de klachten. Het dieptepunt was wel dat ik niet meer naar Bergen aan zee (6 km fietsen) kon komen op een fiets met 21 versnellingen, zonder geduwd te worden.

Voor de transplantatie
Ik was er nooit van uit gegaan dat die nieren mij in zo'n slechte conditie zouden kunnen brengen. De specialist vertelde mij op 24 december 1997 dat mijn nierprobleem door een transplantatie zou kunnen worden opgelost. Op de wachtlijst geplaatst. Tot mijn donor mij belde..... Voor dat moment hadden wij nog nooit gehoord van partnertransplantatie, en ook niet verwacht dat zoiets mogelijk zou zijn. Dr. Nubé mijn nefroloog werd door Marijke overtuigd dat zij mijn donor wilde zijn, en toen begonnen de onderzoeken bij haar. Toen zij volledig goedgekeurd werd leek het een geschenk uit de hemel. 26 juli 1999 kreeg ik een nier van mijn lieve vrouw. Vanaf toen is dat mijn tweede verjaardag.

Tijdens de transplantatie
Ziekenhuiskamer: klok op 8.00 uur. Marijke komt afscheid nemen en gaat onder het mes. "Als wij u om 10.30 uur komen halen is alles goed gegaan." zegt de lieve verpleegster. Deze 9000 seconden vergeet ik nooit van mijn leven.

Na de transplantatie
Enorm schuldgevoel. Per uur voelde ik mijn lichaam sterker worden. En toen ik na anderhalve dag voor het eerst bij Marijke op bezoek mocht was het net een dood vogeltje, zo ziek was ze. Gelukkig herstelde ze snel en mocht ze al na 7 dagen naar huis. Zestien dagen na de transplantatie liep ik 18 holes op de golfbaan. De twee jaar daarvoor kon dat alleen met een handi-cart want lopen was te vermoeiend. Toch moesten we ook leren elkaar de ruimte te geven. Ik wilde haar op handen dragen want zij had mijn leven gered in mijn ogen. En zij was in het begin te kritisch op mij, o.a. haar controle op mijn medicijngebruik ging irriteren. Daar zijn nu goede afspraken over gemaakt en ik beslis over mijn lichaam.

Kobe
Kobe gangers: Wij hebben genoten en gezien welk een enthousiasme er bij getransplanteerde mensen kan zijn, en welk een "gift of live" een orgaandonatie voor eenieder is. Afsluitend bedank ik iedereen die zo belangstellend geweest is tijdens mijn ziekte en ook nu nog, en ik eindig zoals altijd na een verhaal of lezing voor de werving van donoren: Marijke is mijn heldin!!

(uit 'Leven als geschenk', © 2002 Nico Zonneveld)

Lees ook zijn beklimming van de Mont Ventoux in Oktober 2003:

De Spelen:

2001 WTG Kobe: golf
2003 WTG Nancy: golf
2005 WTG London:golf
2007 WTG Bangkok: Atletiek; Brons op de 5 km Golf: Brons

Als u interesse heeft in zijn boek 'Leven als geschenk', mailt u dan naar Nico.

last update: 05 juni 2009