Phily

Het verhaal van Phily Geraards (1960)

Zie ook haar website.

Transplantatie:

Niertransplantatie - juni 1993

Haar verhaal:
Mijn naam is Phily Geraards-Slenter.

Ik ben geboren op 5 juni 1960 te Heerlen en de eerste 23 jaren van mijn leven heb ik in Schin op Geul gewoond. Dit is een mooi en gezellig dorpje in Zuid-Limburg.
Ik woon nu met mijn man Loe en mijn 2 kinderen, Wilma en Peter, in Valkenburg aan de Geul. Mijn hobby is volleyballen.

Na mijn Havo-opleiding ging ik naar de Rijkspolitie-A opleiding in Apeldoorn. Deze voltooide ik in oktober 1980. Daarna ging ik werken bij de Politie Gulpen/Margraten. Hier was ik de eerste vrouwelijke agent en dit leverde nog wel eens leuke reacties op. Helaas ben ik maar 7 jaar actief kunnen zijn binnen het politiekorps. Tijdens mijn opleiding was al geconstateerd dat er eiwit in de urine zat. Later bleek dat ik leed aan het zgn. nefrotisch syndroom. Toen ik moest stoppen met de actieve dienst kwam er niet veel begrip. Men zag niets aan mij en ik had er ook bijna nooit iets over verteld. Ik zag er niet ziek uit, ik was “hollands glorie met rode blosjes op de wangen”.

Ik liep niet ‘te koop’ met mijn ziekte. Alleen familie en goede vrienden waren hiervan op de hoogte. Ik heb altijd geprobeerd om alles gewoon te blijven doen. Ik paste alleen mijn leven aan mijn conditie aan. Als ik b.v. een volleybaltraining of wedstrijd had, hield ik mij vrij rustig die dag. Zo had mijn omgeving niet in de gaten hoe ziek ik eigenlijk was.

Toen ik in 1992 moest starten met CAPD (buikspoeling) kwam dit voor menigeen heel onverwacht. Gelukkig hoefde ik niet lang te dialyseren. Het was toch erg zwaar met 2 kleine kinderen. Op een morgen in juni 1993 om 05.36 kwam het verlossende telefoontje. Ik reageerde niet zoals mijn dokter dit verwacht had. Hij vroeg zelfs bevestiging of ik wel ‘die mevrouw’ was, die altijd op controle kwam. De transplantatie verliep voorspoedig totdat er na 5 dagen een afstoting dreigde.

Gelukkig kon deze teniet gedaan worden met een hele stoot aan medicijnen.

Nadeel hiervan is dat ik nu nog steeds een triple-behandeling onderga. Dit houdt in : ciclosporine, prednison en imuran.

Na enkele maanden bleek ik ook nog lymfe-oedeem te krijgen in mijn rechterbeen. Dit ontstaat als er te veel lymfevaten beschadigd zijn tijdens de tranplantatie. Nu, drie operaties verder, is het rechterbeen 12 cm dikker dan het andere. Dit is lastig, maar: al deze bijkomstigheden wegen niet op tegen de ‘KWALITEIT VAN LEVEN’ die ik weer gekregen heb.

Mijn leven heeft weer een toekomst, al plan ik niet ver vooruit. Mijn grootste angst was altijd dat ik mijn kinderen niet zou zien opgroeien en dat zij dus te vroeg zonder moeder verder moesten. Dit wilde ik hen net aandoen. Ik weet nu sinds enkele maanden zelf dat het moeilijk is om zonder moeder verder te moeten. Dankzij een onbekende (helaas) donor gaat het nu redelijk goed met mij. Zelfs zo goed dat ik in 1995 reageerde op een stukje in de wisselwerking over de WTG. Ik las dat een nieuwe sport geïntroduceerd werd nl. volleybal.

Na enkele telefoontjes heb ik het gewaagd om mij op te geven. De drempel was wel erg hoog omdat ik het idee had dat je supergoed moest zijn om mee te doen.

Dit bleek achteraf niet het belangrijkste selectiecriterium te zijn. Het deelnemen aan de World Transplant Games- spelen is een goede mogelijkheid om publiciteit te krijgen. De pers besteedt er regionaal
altijd aandacht aan. Als je dan ook nog  medailles haalt wordt de aandacht vergroot.

Mensen worden geconfronteerd met het

feit dat iemand iets kan nadat hij getransplanteerd is en zodoende hoop ik dan dat er meer mensen zich opgeven als donor.

Meedoen met de spelen is voor mij een manier om mijn dankbaarheid te tonen aan mijn donor maar ook aan alle donoren ter wereld. Ik hoop dat ik nog vaker aan de spelen mag deelnemen. Het is altijd een belangrijke gebeurtenis. Je maakt vrienden over de hele wereld. Iedereen is verbonden met elkaar. Heel veel groeten uit Zuid-Limburg!

(Dit stukje werd geschreven na de spelen van Kobe-Japan in 2001. Uitgegeven in een boek “LEVEN ALS GESCHENK” door Nico Zonneveld.)

“es ut neet geit, dan bok ut mèr!”

oftewel (voor niet limburgers)

"Als ’t niet kan zoals het moet, dan moet ’t maar zoals ’t kan!"

09 maart 2009

 

Medailleoverzicht:

1995 - Manchester - Engeland:
brons Kogelstoten
brons Badminton-enkel
brons Badminton-dubbel

1997- Sydney - Australië:
goud Volleybal
goud Kogelstoten
zilver Badminton-dubbel

2001 - Kobe - Japan:
goud Balwerpen
zilver Badminton-dubbel
brons Volleyballen
brons kogelstoten

2003 - Nancy - Frankrijk:

goud Badminton-dubbel
zilver Kogelstoten
brons Badminton-enkel

2005 - London - Canada:

zilver kogelstoten
brons Volleyballen
brons Tafeltennis -dubbel

2007 - Bangkok - Thailand:

zilver Kogelstoten
zilver Tafeltennis-dubbel
brons Volleyballen

Totaal:
Goud 4x
Zilver 6x
Brons 9x