Richard

Het verhaal van Richard Meijers (1972)

Transplantatie:

Harttransplantatie april 1997 - Erasmus ziekenhuis MC te Rotterdam.

Zijn verhaal:
Vóór mijn transplantatie heb ik altijd met beperkingen geleefd, immers ik wist ook niet beter. Probeerde altijd zo goed mogelijk naar mijn lichaam te luisteren. Toch ging ik langzaam steeds meer achteruit, oedeem (vochtvasthouding), kortademigheid, koude handen en voeten (slechte doorbloeding) waren met name mijn klachten. Met deze klachten ben ik naar de huisarts gegaan die mij direct doorstuurde naar het ziekenhuis in Sittard. Hier hebben ze röntgenfoto’s gemaakt van beide hartspieren waarop een duidelijke afwijking te zien was in de linkerhartkamer. Vervolgens werd ik doorverwezen naar het AZM te Maastricht alwaar ik een hartcatheterisatie kreeg. Uit deze catheterisatie constateerden ze dat ik teveel spierweefsel in de linkerhartkamer had, waardoor de pompfunctie naar de andere organen niet optimaal kon verlopen. Het Enige wat nog kon was een harttransplantatie en deze zou dan in het ERASMUS MC te ROTTERDAM gebeuren.

Op dat moment ging er van alles door me heen, voor mijn ouders stortte de wereld letterlijk in, het was een feit geworden.

Toch ben ik altijd positief blijven denken wat gelukkig in me zit. Heb altijd gedacht…”het komt wel goed”, hoe positiever ik ertegenaan kijk des te beter is dit voor de behandeling.

Na een mallemolen aan medische onderzoeken in het Erasmus MC te Rotterdam kreeg ik op het laatst nog te horen dat de nierfunctie erg slecht was waardoor de transplantatie niet uitgevoerd kon worden. De medicijnen die ik na transplantatie zou krijgen waren zó slecht voor de nieren dat deze het niet zouden halen. Na overleg met het transplantatieteam bleek toch dat ik aanmerking kwam voor transplantatie en begin maart werd ik dan ook op de wachtlijst geplaatst. Vanuit het ziekenhuis in Rotterdam kreeg ik een semafoon (apparaatje waarop het ziekenhuis me zou bellen als er een donorhart beschikbaar kwam). Ze vertelde me immers dat het al snel één jaar tot anderhalf jaar kon duren voordat er een donorhart beschikbaar kwam.

Amper 3 weken later, nadat ik ontslagen was uit het ziekenhuis stond ik rond 19.00 uur met mijn toenmalige vriendin Manon en een oom van me badkamerspulletjes uit te zoeken bij de Praxis. Ik hoorde de semafoon overgaan, zei verbaasd tegen Manon:”de megafoon gaat over”, meteen zijn we naar de balie gerend en met spoed naar het ziekenhuis gebeld. Indien ik géén koorts of andere ontstekingen had moest ik meteen naar Rotterdam komen want er was een donorhart beschikbaar gekomen. We zijn direct in de auto gesprongen en hebben het ziekenvervoer van Sittard gebeld. De taxi was binnen 10 min aan huis en binnen anderhalf uur waren we in het ziekenhuis van Rotterdam, we zijn letterlijk gevlogen maar de spanning die je meemaakt in de taxi is niet in woorden uit te drukken. Dacht toen we de brug voor Dordrecht overgingen, hopelijk zie ik deze brug op de terugweg ook nog, maar dan met een nieuw leven, een nieuw hart!

In Rotterdam aangekomen rond 21.00 uur werden er nog verscheidene buisjes bloed afgenomen en kwam de chirurg nog even langs om alles kort uit te leggen. Vol positieve moed nam ik “afscheid” van Manon en mijn ouders en daar ging ik…op weg naar een nieuw leven..

Rond 22.00 uur reden ze mij de operatiekamer in en vanaf dat moment kan ik me alleen nog herinneren dat er ontzettend veel artsen aanwezig waren. Een van hen vroeg nog….”waar woon je?” waarop ik antwoordde: Munstergeleen, terwijl de narcose toegediend werd.

Rond 00.00 uur kwamen ze aan Manon en ouders vertellen dat ik aan de hartlong machine lag en dat de operatie tot dusver goed verliep. Om 02.00 uur was de transplantatie GESLAAGD. Later vertelde de artsen me nog dat het donorhart spontaan begon te kloppen en ze geen gebruik hoefden te maken van defribilatie. Na een week op intensive care te hebben gelegen en een weekje op de verpleegafdeling hebben zich geen complicaties voorgedaan, dus mocht ik naar huis!!!!

Thuiskomend hadden ze het huis versierd en stonden buurtbewoners, vrienden, vriendinnen op me te wachten, héél emotioneel allemaal en ik was iedereen dankbaar voor de leuke reacties die ik ontving in het ziekenhuis. Na een paar dagen rust ben ik aan mijn revalidatieperiode begonnen, lichamelijk en fysieke kracht bij onze locale fysiotherapeut Roger Keijsers. Hij heeft me gebracht waar ik zo graag naar toeleefde, sterk krachtig, energierijk en vol levenslust! Hierdoor ben ik weer aan het tennissen geslagen waar ik veel plezier aan beleef en waardoor ik me zelfs kon kwalificeren voor de transplantatiespelen van 2005 London in CANADA en 2007 Bangkok in THAILAND. Ik hoorde van deze spelen door Marlie Habets (niergetransplanteerde), zij is in 2008 helaas overleden. Haar en haar man John wil ik nog steeds bedanken voor de gastvrijheid die ze me die avond gaven. Hier heb ik het aanvraagformulier samen met Marlie ingevuld en zo zijn de spelen begonnen.

Voor mij waren deze spelen uniek, de verbondenheid met andere sporters en tevens lotgenoten is enorm, Uit meer dan 55 landen doen sporters op het gebied

van allerlei soorten sport mee waarbij gezelligheid voorop staat maar waarbij elke sporter ook wil laten zien dat wanneer ze deze kans niet hadden gekregen en er dus te weinig donoren zijn dit allemaal niet mogelijk zou zijn geweest. Een prestatie voor zowel jezelf als de DONOR!

Daarom is het zó belangrijk om dat donorformulier in te vullen,

zonder donor is er geen leven en elk leven telt!!

Mijn dank gaat dan ook uit naar mijn donor, zonder dit “nieuwe” hart was er voor mij géén leven geweest. Van de andere kant gezien is het zo dubbel want voor mij in leven te houden heeft een ander moeten sterven.

Op dit moment gaat het prima met me en hopelijk mag dat nog jaren duren, heb een schat van een vriendin leren kennen (Petra) met 2 lieve dochters. Zij zijn mijn steun en toeverlaat en samen met hun hoop ik dat we nog lang met elkaar dit mooie leven samen mogen delen.

Tot slot wil ik iedereen bedanken die zo belangstellend geweest zijn vóór, tijdens en nu ook ná de transplantatie.

Hartegroet,

Richard Meijers

Spelen:

 

 WTG London (CANADA)
 WTG Bangkok (THAILAND)