Samen en toch gescheiden op operatietafel

VALKENBURG - 28 september -  Ze staan op de wachtlijst voor een cross-over niertransplantatie, Phily (51) en Loe (54) Geraards.
Een cross-over niertransplantatie wordt ook wel een gepaarde donorruil of kortweg ruiltransplantatie genoemd.

Phily en Loe Geraards

Bij deze vorm van levende nierdonatie doneert de donor van paar A aan de ontvanger van paar B en doneert de donor van paar B aan de ontvanger van paar A.
Of met andere woorden: de nier van een donor die niet bij zijn partner past, wordt getransplanteerd bij een andere ontvanger in ruil voor
een niertransplantatie bij de eigen partner. Ten tijde van het optekenen van dit verhaal was de uitslag rondom een eventuele match nog niet bekend.

MATCH
Phily, nierpatiënte sinds 1978: “Het is alweer 18 jaar geleden dat ik mijn eerste donornier kreeg, mijn levenskwaliteit aanmerkelijk verbeterde. Dat was ook
hard nodig want onze kinderen waren nog erg klein.  Ongeveer 1,5 jaar geleden kwam aan het licht dat de donornier ‘versleten’ was. En dus was het opnieuw
schrikken. Voor de goede orde, ik heb drie nieren.
In verband met restfuncties besloten artsen destijds mijn eigen nieren te laten zitten en mijn donornier rechts voor in mijn bekken te plaatsen.
Met een gemiddelde ‘levensduur’ van zeven tot tien jaar mag ik dus niet klagen.” Loe: “De wachttijd op een donornier van een overledene bedraagt vier tot zes jaar. Zo lang wilden we niet wachten. Bovendien is de kans groot dat Phily dan vier keer per dag zou moeten dialyseren en dat heeft enorm veel impact op je dagelijks leven.” Phily: “Toen onze dochter Wilma voorstelde haar nier ter beschikking te stellen hebben we dat afgewezen. Niet alleen vonden we haar te jong en is de kans groot dat ze nog een keer een gezin wil stichten, als moeder zit je er toch anders in. Loe’s nieren matchen niet. Hij heeft bloedgroep A en ik B  hetgeen afstotingsgevaar betekent. Dus je kunt je voorstellen dat toen het ziekenhuis
het idee van een cross-over voorstelde we meteen positief gereageerd hebben.”
Loe: “Mensen vragen ons wel eens, ‘waarom doen jullie dit’? Endat is heel simpel. We zijn 27 jaar getrouwd. Toen Phily een donornier kreeg knapte ze op. Ook nu wil ik dat ze een gezond en gelukkig leven terugkrijgt.
Maar het is nog een heel proces, je voor een cross-over ter beschikking stellen.
Wie zich opgeeft moet 100% gezond zijn en gaat door een molen van medische onderzoeken die op hun beurt moeten leiden tot het vinden van een geschikte
match.” Inmiddels bevinden Loe en Phily zich in het hart van de medische molen, een uiterst spannende periode. “Op 4 juli hebben we bloed geprikt dat voor
nader onderzoek naar Leiden is opgestuurd”, vertelt Phily. “Het voelde goed, deze stap. Op 11 juli worden landelijk alle cross-overs koppels door ziekenhuizen
aangemeld. Dit soort aanmeldingen vindt vier keer per jaar plaats. Zelf mag je drie keer aan een crossover meedoen. Op 19 juli wordt gematcht en op 21 juli
horen we of de match succesvol is of niet. De kans is 50%. Het is dus ja of nee.”

Phily laat de cross-over heel even voor wat het is en vertelt over de World Transplant Games in Göteborg waar ze gedurende acht keer deelnemen
26 medailles in de wacht sleepte. “Ondanks mijn conditie die nu ik ziek ben weer achteruit gegaan is heb ik wederom aan disciplines volleybal en atletiek meegedaan. Meedoen betekent veel voor me. En het is een feit, in een fase als deze kun je dit soort steun en met lotgenoten samen zijn extra goed gebruiken. Daarom ook dat ik de Stichting Sport en Transplatie zo kan waarderen. Zij stellen immers alles in het werk om ons te kunnen laten sporten en aan de World Transplant Games te laten deelnemen.” Inmiddels tellen Phily en Loe de dagen.
Loe: “Als de match positief is moet ik naar een ziekenhuis elders in het land en komt de betreffende donor naar Maastricht.
Stel de donor woont in Groningen dan zal ik daar geopereerd worden.
Maar voor definitief groen licht kan wordengegeven worden er in het betreffende ziekenhuis ook weer allerlei onderzoeken gedaan.” Phily: “We beseffen dat ook, dat we nog door een heel proces moeten. Mensen zeggen vaak goedbedoeld ‘ik geef je wel een nier’ maar zo eenvoudig is het niet.” Loe: “Ik zie er tegenop. Op ‘le moment suprême’ kunnen we niet bij elkaar zijn. Phily ligt in Maastricht en ik
elders in het land. Samen op de operatietafel en toch gescheiden. Wie weet wel 300 kilometer van elkaar vandaan. Dat is moeilijk en emotioneel. Maar gelukkig
zal ik ter plekke door onze zoon worden bijgestaan en Phily door onze dochter.” Phily: “Mocht straks alles doorgaan dan worden we op hetzelfde moment geopereerd, op minuut nauwkeurig. Voorafgaand aan de ingreep bellen de artsen met elkaar.” Phily deelt Loe’s gevoelens. “Samen onder het mes en elkaar op afstand steunen is inderdaad een vreemde gewaarwording.”
Loe: “Waar ik me het meest zorgen over maak is dat Phily’s nieuwe nier mogelijk wordt afgestoten. Aan de andere kant, de donornier van de overledene heeft 18 jaar zijn diensten bewezen dus waarom zou het nu niet goed gaan?” Phily: “Dan is het zo dat je niet weet van wie de donornier afkomstig is. Eigenlijk zouden we dat best willen weten want het schept toch een bepaalde band.” Ondanks begrijpelijke emoties en zorgen toont het echtpaar Geraards zich positief gestemd. “We zullen het zien.” Loe: “Als we dat niet waren, waren we er niet aan begonnen.” Phily: Als
het aan mij ligt ben ik over twee jaar weer van de partij tijdens de World Transplant Games in Durban, Zuid Afrika, samen met Loe.

Samen uit, samen thuis,
want vanaf dan hoort ook Loe bij de donor familie.”

Klik hier voor de bron.