Thomas

Het verhaal van Thomas Steggink (1994)

Transplantatie: nier, maart 2001 WKZ (UMC)

Spelen:

WTG Bangkok 2007:    squash en tennis: zilver

                                    verspringen en 100m. sprint: brons

WTG Gold Coast 2009: squash en tennis: goud

WTG Goteborg 2011:   tennis: goud

Toen ik tien maanden oud was kwam aan het licht dat mijn nieren niet goed waren; eentje was veel te klein en de ander was te groot. Ik lag regelmatig in het ziekenhuis, werd een aantal malen geopeereerd en had veel complicaties. Ik kreeg medicijnen en een dieet en op die manier redde ik het tot vlak na mijn derde verjaardag.

Toen was mijn nierfunctie zo verslechterd dat ik moest gaan dialyseren. Dat deed ik elke nacht thuis via de buikvliesspoeling. Ik weet er zelf eigenlijk niet veel meer van. Uit de verhalen van mijn ouders weet ik dat ik wel een druk baasje was, maar dat ik ook heel snel moe was. Ik sliep veel meer dan mijn leeftijdsgenootjes, kon lang niet altijd hele dagen naar school en ik was een vreselijk slechte eter. Daarbij had ik in het eerste jaar dat ik dialyseerde vele buikvliesontstekingen. Een keer moest zelf mijn dialysekatheter tijdelijk verwijderd worden om het "beestje"kwijt te raken.

Op een zondag - ik had bijna drie jaar gedialyseerd - nam ik de telefoon op en kreeg ik mijn nefroloog aan de lijn. Hij belde wel vaker, maar dit was raar: het was zondag! Ik gaf de hoorn aan mijn vader en uit het gesprek dat volgde begon ik langzaam te begrijpen dat er een nier voor mij was.

Binnen tien tellen stond ik boven op een tafeltje te juichen "Er is een nier voor mij!".

Ondanks dat ik nog zes moest worden, wist ik al goed wat voor mij de winst kon zijn: op voetbal, logeren bij mijn vriendjes en in bad bijvoorbeeld.

De operatie verliep zonder problemen en mijn "nieuwe" nier begon al snel zijn werk te doen. Na een paar maanden voelde ik me echter weer heel moe, wilde weer niet eten en werd in het ziekenhuis opgenomen.

Mijn kreat was giga hoog. Dat zou een afstoting kunnen zijn..... Maar na onderzoek bleek dat er een gezwel zo groot als een tennisbal op/in mijn donornier zat. Na een aantal hele spannende dagen - wat is het? Is er iets aan te doen? Wat betekent dit voor mijn donornier? - bleek het om een kwaadaardig lymfoom te gaan. Dat was schrikken. Met mijn donornier had ik het Epstein Barr virus meegekregen. Dit virus kreeg als gevolg van mijn verminderde weerstand (mijn medicijnen ;-p) alle kans om toe te slaan... Niemand wist hoe dit zou aflopen. Het belangrijkste was dat ik het zou overleven.

Mijn donornier, waar ik zo ontzettend blij mee was, kwam ineens op de tweede plaats. Ik lag een tijd in het ziekenhuis en kreeg een experimentele kuur. Na verloop van tijd werd duidelijk dat deze behandeling aansloeg!!! Dat was feest en mijn nier bleef behouden! Omdat mijn hele afweersysteem was platgelegd, moest ik nog lange tijd heel regelmatig naar het ziekenhuis voor infusen met gammaglobuline. Maar dat kon de pret niet drukken; mijn nier deed het!

En ja, toen kon ik eindelijk gaan voetballen. Hoera! Ik vond het geweldig. Lekker trainen door de week en op zaterdag een wedstrijd.

Al snel bleek dat ik er best aanleg voor had en mocht ik twee keer trainen in de week. Daar de rest van het gezin lid was van de tennisvereniging bij ons in de wijk, was ik ook regelmatig op de baan te vinden om een balletje te slaan. Ook dat ging me niet slecht af. Het liefst was ik, buiten school, met sporten bezig.

Na groep 8 ben ik gestopt met voetbal en kan ik me helemaal op het tennissen richten. Toen ik eenmaal hoorde over de World Transplant Games en de gouden medaille van Samantha had gezien, wist ik: "dat wil ik ook" en ging ik trainen voor de eerstkomende Spelen in Bangkok.

Inmiddels ben ik alweer hard aan het trainen voor mijn vierde Spelen, in juli 2013 in Durban. Van een langdurige elleboogblessure ben ik gelukkig weer hersteld en ik hoop er in 2013 helemaal klaar voor te zijn.

Zonder mijn donor was dit onmogelijk geweest!