Atletiek: verslag van de Spelen in Bangkok

Op deze pagina vindt u verslagen, uitslagen en diverse foto's enz. terug met betrekking tot deze spelen.

 

Uitslagen:

Individueel 

Estafette

 

Filmpje op YouTube.

 

 

Verslag van vrijdag 31 augustus en zaterdag 1 september:

Als eerste waren onze mannelijke junioren aan de beurt. Frank kon gewoon op tijd beginnen met balgooien, waarmee hij zilver behaalde. Thomas moest helaas wat langer wachten, dit werd echter beloond met een bronzen medaille bij het verspringen. En ook bij de 100m sprint heeft hij brons behaald.

Daarna was André aan de beurt met de 100m sprint. Hij wist zich voor de finale te kwalificeren waarin hij, ondanks dat hij sneller had gelopen dan in de serie, 4e werd.

Ook met het verspringen kwam hij net naast het podium te staan met wederom een 4e plaats. Alex werd met een afstand van 65.80 4e met het onderdeel balgooien.

Daarna was de 100m sprint voor de damesjunioren. Micky behaalde hier een persoonlijk- en een wereldrecord van 14.32 en was daarmee eerste in zowel haar serie als het gehele klassement.

Ik behaalde in onze serie de 6e plaats, waarmee ik ook doorging naar de finale. Maar aangezien deze een half uur voor onze estafette zou plaatsvinden heb ik deze afgezegd. Micky heeft hem uiteraard wel gelopen met nogmaals een persoonlijk- en wereldrecord: 14.14!!! En natuurlijk de gouden plak!

Vlak na ons was het heren estafetteteam aan de beurt. Ze behaalde de 5e plek in hun serie wat helaas niet genoeg was om door te gaan naar de finale.

's Middags was Bas aan de beurt met de 1500m. Hiermee behaalde hij de 6e plek, waarmee hij zelf (zeker in deze weersomstandigheden) tevreden was. Ook bij het discuswerpen was iemand heel tevreden: Yvonne wist met een afstand van 22.53 de eerste plaats te bemachtigen. En bij het kogelstoten behaalde Marlie de 4e plaats en Lia de 6e: ook heel goed gedaan dus!

Als laatste die zaterdag was het meidenestafetteteam aan de beurt. Aangezien er maar 6 teams deelnamen konden we direct in de finale starten. Veel hoop op een medaille hadden we niet, aangezien Micky net de finale van de 100m had gelopen, ikzelf nog niet helemaal hersteld was van de enorme inspanning op de 100m serie en Samantha last van haar knie had. Maar Micky wist als starster een enorme voorsprong te halen, die door mij als 2e en Hilde als 3e loopster behouden werd. Bij de laatste wissel was een supersnelle Engelse aan de beurt waar niemand van ons tegenop had gekund. Maar Samantha heeft er wel voor gezorgd dat de Australische die vlak achter haar zat haar niet heeft kunnen inhalen. Dat betekende dus zilver!!! Een supermooie overwinning!

Dan zondag. Andre moest eigenlijk al om 8.30u starten voor de series van de 200m sprint. Maar doordat er een aantal deelnemers niet kwamen opdagen zou er alleen de finale gelopen worden, die rond 11.00u zou plaatsvinden. Intussen had wel al het kogelstoten plaatsgevonden: Phily wist hier de 2e plek te bemachtigen, Yvonne de 3e en Jose de 6e plaats. Heel goed gedaan!

Daarna was het verspringen voor meiden 15-17. Ondanks dat Micky last had van haar lies, waardoor ze een aantal sprongen heeft overgeslagen, wist ze toch goud te behalen met een sprong van 3.73m. Ikzelf haalde hierbij de 6e plek.

Toen was Andre eindelijk aan de beurt met de 200m. Tot de laatste 50m zag het ernaar uit dat hij weer als 4e zou eindigen. Maar hij wist er nog een goede eindspurt uit te halen wat hem dan toch een plaats op het podium bezorgde. En ook met het hoogspringen wist hij met een PR een bronzen medaille te halen.

Met het balwerpen is er ook nog goed gescoord: Yvonne behaalde met een afstand van 36.19 de 1e plek, Marlie met 30.50m de 3e plek en Phily werd met 25.00m 5e.

Dus ook bij atletiek zijn er weer heel wat medailles gescoord. Iedereen nogmaals gefeliciteerd met zijn/ haar resultaat (dat geldt natuurlijk ook voor diegene die niet in de medailles vielen).

Groetjes Michelle

 

Overzicht medailles:
Frank balwerpen zilver
Thomas verspringen brons
Thomas 100m brons
Micky 100m goud
Micky verspringen goud
Yvonne discus goud
Yvonne kogelstoten brons
Yvonne balwerpen goud
Meidenestafette 4x100m zilver
Andre 200m brons
Andre hoogspringen brons
Phily kogelstoten zilver
Marlie balwerpen brons

 

Verslag roadrace 5 km

Bangkok, Zondagmorgen 05.00 uur.

De wekker gaat. Snel opstaan. Alle spullen staan al klaar. Het ontbijt is om 05.30 uur en de bus vertrekt vanaf ons Princeton park suites om 06.00 uur sharp.
Als ik beneden kom zie ik tot mijn verbazing al zeker 30 Nederlandse supporters die de moeite hebben genomen om zo vroeg op te staan.
Ivm de warmte wordt de race al om 07.30 uur gelopen. Achteraf geen slechte keuze van de organisatie.
Baske van de Hoven de enige andere 5 km lopen (groep blauw 30 t/m 39) is al beneden en ziet er ontspannen uit.
Om 06.00 uur stipt vertrekt de hele groep naar het Raichamankala stadium. Het blijkt een immens stadion op een universiteitscampus te zijn. Er lopen al veel deelnemers rond. We hebben allemaal andere kleuren op ons rugnummer omdat we in leeftijdsgroepen zijn ingedeeld. Ik loop in “groen” dat is de groep van 60+. Na uitleg van de organisatie over de route (Thais engels is niet makkelijk te verstaan in een galmend stadion helaas) gaat iedereen aan zijn warming up beginnen.

De heren lopen allemaal 2 ronden van 2 km en de laatste km gaat over een deel van het parcour en dan het stadion in om over de prachtige sintelbaan de laatste 400 m af te leggen. Ik doe weinig warming up heb ik bedacht want mijn spieren moeten heel blijven. Ik heb nl al een 6 jaars periode van kwakkelen met blessures achter de rug bij het hardlopen.
In Nancy raakte ik geblesseerd tijdens het inlopen. In London Canada was ik al geblesseerd voor de spelen. En nu voor Bangkok sloeg het onheil weer toe 14 dagen voor de spelen. Ik was net 5 weken blessurevrij en wil nu eindelijk laten zien dat ik kan hardlopen. Je zou aan jezelf gaan twijfelen. Nog 5 minuten voor het startschot. Alle leeftijdsgroepen gaan tegelijk weg. Ik wilde vooraan staan om mijn groep van 10 personen (60+) in de gaten te kunnen houden. Het is dringen aan de streep. Ik sta naast Baske. Een toespraak in het Thais en dan klinkt het startschot. Baske en ik hadden al besloten om ons niet gek te laten maken vlak na de start. Je hebt altijd van die sprinters die na 1 km afhaken.

       

Pang. Weg zijn we. Ik zie twee groenen snel vertrekken en weet na 400 meter dat ik derde lig. Ik loop samen met Baske op gedurende ca. 1,4 km. Dan zie ik een groene komen. Daar gaat mijn 3e plaats denk ik en zet aan. Ik blijf voor hem en hij haakt af. Bij de doorkomst op 2 km veel geschreeuw. Dat kunnen alleen maar Nederlanders zijn. En ja hoor daar staan ze: Tiny mijn personal assistent voor vandaag (heel lief had ze zelf aangeboden) geeft door: je ligt 4e . He? Ik heb er 2 voor me geteld. Zal er wel een gemist hebben. Ik ben verbaasd dat ik Baske nog niet voorbij heb zien gaan. Hij zit nog achter me. Op 2,5 km de eerste signalen van weer een blessure.

        

Ik loop door en hoop er het beste van. Het geprikkel verdwijnt. Ik loop lekker, helemaal alleen, niemand om me heen niet voor en achter me. Heerlijk. Het is erg warm en de lucht is vochtig. Geen beste situatie voor de conditie. Maar ik wil zo graag. Op 4 km krijg ik echt het gevoel dat ik het red. Tiny en Andre geven weer aan dat ik nog 4e lig. Ik heb inmiddels tijdens het lopen 6 flessen water aangepakt en enkele slokken genomen en dan de fles weer in de kant gegooid. (Op tv gezien van de Tour de France). Dan weer een prikkeling op een andere plek in mijn been. Weer die angst dat het blessurespook weer om de hoek komt. Het zakt weer af en ik kan goed doorlopen. De aanmoedigingen van de supporters zijn heerlijk om te horen. Zij rennen van het ene deel van het parcours naar het andere om ons aan te moedigen. Ook een prestatie!!

Dan komt de 'killing heuvel' om het stadion binnen te gaan. Wat een heerlijk gevoel deze laatste 400 meter. Een leeg stadion met 40.00 zitplaatsen en dan 30 Nederlanders je naam horen schreeuwen, het galmt door het stadion: “Nico Nico Nico”

Je krijgt vleugels. Verbaasd zie ik aan de overkant een “groene” lopen (de Amerikaan met brache) en die loopt te wandelen. Ik versnel want denk hem nog te kunnen verrassen. Hij wordt ook opgejuind door het publiek en gaat weer joggen. Ik haal hem niet meer in. Ik kijk om en zie niemand achter mij met een groen rugnummer. Het zal niet zo zijn dat ik van Baske win gaat er door mijn hoofd. Een getrainde jonge jongen van net 30 jaar?? En ook geen “groene” meer in zicht die mij een plaats gaat afpakken..

       

De streep komt in zicht. Nog 100 meter. Het gejoel wordt luider. Ik pers er nog een sprintje (nou ja, een versnelling) uit.
En dan de streep. Mijn coach Tiny komt al met water aan. Wat een overwinning voor mezelf.

Ik loop 28.37 minuten in deze hitte! Een kleine minuut later (29.28) komt Baske binnen. We vallen in elkaars armen. Doodmoe, het water gutst in stralen van onze body's. De Nederlanders geven aan dat ik 4e ben. En zij kunnen het weten. Jammer, geen medaille Maar… we deden het alle twee. Dan geeft de atleet André ons een heel goed advies. Jongens ga uitlopen anders ben je morgen erg stijf. Wij doen dat samen. De Nederlandse filmploeg die mee is voor een reportage over de spelen met o.a. Baske in de hoofdrol vraagt of we voor de film nog een keer over de finish willen komen. Wij doen dat gezamenlijk hand in hand. Dan zie ik consternatie bij de dametjes jury leden in het geel. Zij noteren ons weer en snappen er niets van. Ik probeer uit te leggen dat wij al gefinisht zijn. Om een lang verhaal kort te maken:

Ik hoor dat de Amerikaan voor mij zich zelf heeft gediskwalificeerd omdat hij een ronde te weinig had gelopen. Dus ben ik derde schiet er door mij heen… Yes… een plak. Bij de ceremonie blijkt dat ik toch geen derde ben. Een Fransman is uit het niets opgedoken en staat op het schavotje. Jammer het muisje heeft nog een staartje, er wordt nog onderzoek gedaan.

Het staartje van het muisje.

       

Het onderzoek wees uit dat de Fransman een ronde gewandeld had.
Bij navraag door onze teamcoach in het bijzijn van de Franse coach bekende hij dat gelijk had. En hij was verbaasd dat hij derde was.
De dames juryleden hebben voor hem een verkeerde tijd opgeschreven. Ik liep nl 28.37 zonder een minuut te wandelen.
Gelukkig was de Fransman zo sportief om toe te geven dat zijn tijd absoluut niet juist was. Hij hoorde die ook pas veel later, na de huldigingceremonie. Jammer dat ik deze ceremonie moest missen. Maar…. de jury besloot mij de medaille toe te kennen met een ceremonie na de atletiekwedstrijden op de sluitingsdag.
Gelukkig konden de gouden en zilveren plak winnaars aanwezig zijn en is het dunnetjes overgedaan. Ik ben er best blij mee.

       

Dan over Baske. Ik kende zijn achtergrond niet. Heb 's avonds op mijn kamer zijn website gelezen via de site van de WTGN. Zijn levensverhaal meldt dat hij twee nieuwe longen heeft.

Dan krijg ik diep respect voor zijn prestatie. Een getransplanteerde met nieuwe longen loopt in Bangkok, met alle hitte, smog, en vochtigheid de 5 km hard binnen het half uur. Petje af, schitterend gedaan Baske. En een prachtig voorbeeld voor het werkelijke doel van de spelen: 

Laten zien dat een transplantatie mensen weer volledig in het leven kan terugbrengen. En daardoor mensen te stimuleren orgaandonor te worden.

Nico