Atletiek: verslag van de Spelen in London

Op deze pagina vindt u verslagen, uitslagen en diverse foto's enz. terug met betrekking tot deze spelen.

Georg 12.63 zilver (IT), Reginald 12.35 goud (USA) en Andre 12.75 brons (NL)

                    Phily aan het kogelstoten

 

 

 Baske

Deelnemers en Uitslagen:

 

Verslagen:

Rennen met een knipoog: ‘Het Dreamteam'

Verslag: Claudia

Op vrijdag was het dan eindelijk zover. Na twee lange, spannende, maar vooral ook zeer succesvolle dagen op het zwembad, was het nu tijd voor de estafette atletiek. Gedurende de week was het lang onduidelijk gebleven welke dames er zouden deelnemen, maar nu stonden er vier enthousiastelingen klaar: drie zwemsters (Marjan, Simone en ik) en één badmintonster (Jolien). We werden begeleid door coach Ineke, die de vorige avond nog herhaaldelijk had geprobeerd om haar ‘Dreamteam' vroeg naar bed te krijgen.

Het atletiek programma liep op vrijdag ruim een uur uit, dus er was voldoende tijd om tactiek door te spreken. Met een flesje water zijn de overnames geoefend en ook is het motto “meedoen is belangrijker dan winnen” besproken. Helaas was er geen tijd voor een technische uitleg van André.

Wat onwennig verscheen het Nederlandse damesteam dus aan de start op baan één. Op het laatste moment werden er nog wat instructies gegeven door de aanwezige officials, zodat ik wist hoe ik moest starten. Na het startschot verliep de race dan ook goed. Ik haalde al in de eerste bocht een tegenstandster in en gaf het stokje zonder problemen door aan Simone. Simone sprintte vervolgens naar Marjan, die op haar beurt naar Jolien racete. De overname van Marjan en Jolien ging maar net goed, maar dat was genoeg en de eindsprint zorgde ervoor dat Nederland zich, totaal onverwacht, plaatste voor de finale!!!!!!!

Het publiek had vooraf al zeer veel vertrouwen in ‘Het Dreamteam', aldus het volgende citaat: “wij dachten dat je de verkeerde kant op zou starten, Claudia…”.

Het heren estafette team behaalde helaas geen finaleplaats, dus op zaterdag zou er alleen een Nederlands damesteam aan de start verschijnen. Op vrijdagavond zijn de Nederlands supporters opgeroepen om ‘Het Dreamteam' te komen aanmoedigen tijdens de finale en zij waren dan ook massaal aanwezig.

Veel zelfverzekerder verscheen ons team aan de start, dit keer in baan twee. Het rennen ging sneller en de overnames beter dan in de voorronde. Dit keer sprintte Jolien naar een vijfde plaats, haar tegenstandster nog maar net achter zich latend.

Met nauwelijks oefenen waren we dus op de vijfde plaats geëindigd, een prestatie waar we meer dan gelukkig mee waren. We hadden dan wel geen medaille gewonnen, maar het plezier dat we de afgelopen twee dagen hadden gehad, was veel meer dan goud waard.

Dames van ‘Het Dreamteam' en coach Ineke: heel erg bedankt voor twee leuke dagen en volgende keer weer, hè?!?

Groetjes, Claudia

 

Vrijdag 22 juli, eindelijk, komende twee dagen zijn voor de atleten.

Verslag: André

Als atleet is het altijd lastig dat pas de laatste 2 dagen de atletiek is. Je moet je blijven focussen terwijl de andere sportonderdelen achter de rug zijn en er al heel wat glazen zijn geklonken op behaalde resultaten.

Maar met het teammanagerschap en het onderhouden van deze site met resultaten, verhalen en foto's heb ik voldoende afleiding gehad. Toch heb ik ook bijna elke middag m'n looptraining kunnen doen op het geasfalteerde basketbalveld bij het verblijf.

Ik had me ingeschreven voor verspringen, hoogspringen en de 100m en 200m. Wekelijks train ik drie maal op de loopnummers en pak de techniektraining van ver- en hoogspringen erbij.
Desondanks had ik met de WTG Nancy in 2003 juist goud met verspringen en brons met hoogspringen!

Als sprinter wil je dat het warm is, dat er geen wind is en geen stress hebben. De onderdelen waar ik voor uitkom bestaan uit zeer korte actie's, alle techniek moet automatisch kloppen, en dus in je voorbereiding veelvuldig herhaald zijn.
Donderdagavond alles klaargezet en vrijdag op tijd opgestaan en rustig aan licht gegeten. Op tijd naar de “school”bus was de planning.
Kom ik buiten, kwam de regen met bakken uit de lucht, ik zag me al in een waterbak i.p.v. zandbak springen en met hoogspringen met mijn rug op een natte spons neerkomen. Snel weer naar boven om regenkleding aan te trekken en extra droge kleding mee te nemen. Gelukkig nog op tijd voor de bus. In de bus staan sommigen in korte broek! Moet je toch niet aan denken wat voor spierblessures dat zou kunnen geven. Op de baan aangekomen klaart het weer op en één van de vele vrijwilligers zegt dat het wel 40oC kan worden vanmiddag, dat kan toch niet, dacht ik nog.

M'n voorbereiding bestaat standaard uit een uur warming up. Een uur vanwege de korte snelle acties waartussen veel rust hoort. M'n programma ziet er vandaag als volgt uit; eerst verspringen en meteen daar achteraan de heats voor de 100m. In de planning stond gelijk met deze ook nog eens hoogspringen en pas later op de middag de heats voor de 200m en als dagafsluiting de heats voor de 4x 100m, een drukke dag dus.

Tijdens m'n warming up werd het droog en ging de regenkleding uit. Langzaam aan zag ik het oranje binnen komen lopen en werd er op sommige plaatsen de Ned. vlag opgehangen, altijd weer een prachtig gezicht.

Na aanmelding in de callroom voor het verspringen kon ik meteen naar de verspringbak. Ter hoogte van de verspringbak had zich inmiddels ook op de tribune een grote groep Nederlanders genesteld om te kijken naar mijn verrichtingen.

Voor mij begon het toernooi dus met het verdedigen van m'n Wereldrecord bij de Super Senioren, in Nancy sprong ik 5.27m. Dit hele seizoen lukte het me niet meer boven de 4.88 te springen het zou dus een zware klus worden. Mijn Italiaanse sprint concurrent Georg was ook gaan verspringen en zei hij dat hij meerdere malen over de 5.00m had gesprongen dit seizoen. Met Wolter afgesproken dat hij zou opletten of ik met m'n aanloop goed uitkwam met mijn voet voor de afzetbalk, als dat goed zit is dit pure winst. Georg zette gelijk met mij de aanloop uit, we hebben hartelijk gelachen, allebei 82 passen en exact dezelfde lengte!

M'n eerste sprong was ook precies 4.88, die staat. De tweede sprong van m'n concurrent werd het nieuwe WR en wel 5.32, hartstikke goed. Ondertussen werd er door anderen 4.95m en 4.99m gesprongen. Ik stond 4e na 5 sprongen. M'n 6e en laatste sprong was 4.91m maar viel ik terug op m'n kont in het zand, “Tsja als!”. Ik werd dus vierde bedankte de vrijwilligers en feliciteerde de medaillewinnaars.

Na het verspringen was nog net tijd voor een paar versnellingen voor de 100m heats. In de callroom waren alle deelnemers voor de heats aanwezig. Je observeert of je voormalige concurrenten er zijn en wie er als nieuweling ook zou kunnen sprinten. Twee van m'n drie zeer snelle concurrenten waren aanwezig. Als echte matadoren werden we begeleid naar de start. Je blijven concentreren is nu belangrijk, toch even een blik naar de tribune. Ja hoor, een hele Oranje groep, altijd een fijn gevoel.

Het is gelukkig warmer aan het worden, goed voor de spieren, bijna windstil perfect weer dus.

Er zijn 4 heats en Georg zit in dezelfde heat.
Ik volg altijd een vast patroon, blokken goed zetten en drie proefstartjes maken. Oké, ik ben er klaar voor. Er klinkt “kleding gereed maken” en “go to the start”. Acht man gaan naar de blokken. Linkervoet tussen linkerblok en eindbalk van het startblok en rechtervoet over het blok, een paar hupjes om de spieren en laatste maal te spannen, handen voor de startlijn, vervolgens je twee voeten tegelijk tegen de voetsteunen (nog nooit iemand anders ook zien doen!). Voeten positioneren en rechterknie naar achter om kuitspier extra op te spannen. Linkerhand strak tegen de startlijn en rechterhand volgt. En even spieken hoe ver 100m ook alweer is. Hoofd in verlengde van je rug brengen en drie keer langzaam diep in en uit ademen, Wacht op het “ready” teken.

Foto: Wil van Iersel; Het verhaal en foto  is op zaterdag
3 september 2005 in het kleur magazine van de NRC verschenen.

Het “ready” klinkt, kont ver omhoog benen in ca. 90 graden en druk op beenspieren brengen je schouders iets voor je handen (altijd een zwaar gedeelte) en weer wachten, het mag wel 2 seconden duren. Het startschot klinkt, gaan, gaan, gelukkig geen herstart, gaan. Iedereen verdwijnt achterwaarts uit beeld, altijd een goed gevoel. Eéntje blijft bij, ja baan 3 Georg natuurlijk. Goed met de armen stuwen en grote passen maken, wat is 100m altijd lang. De anderen laten we, denk ik, ver achter, ik hoor in ieder geval daar geen andere stappen meer.
Met hoofd en schouders naar voren, als tweede over de finish, mooi.

Ineke, onze atletiekcaptain komt meteen naar me toe. Bij hoogspringen ligt de lat op 1.45 en er zijn nog drie deelnemers. Vorig jaar in Dublin heb ik deze hoogte als PR gesprongen, daar waren de Eur. Spelen voor hart- en longgetransplanteerden. Hier zou echt iedereen zijn overleden zonder orgaandonor. Om meteen na het verspringen en de 100m sprint te gaan hoogspringen leek me geen goed plan. Helaas ik moest het hoogspringen laten lopen om me verder op de loopnummers te concentreren.

Na deze drukke ochtend werd het behoorlijk warm en schuilen in de schaduw was noodzakelijk. Ik ga op een paar stoelen liggen, even tijd om de spieren te ontspannen en wat te eten. Drinken doe ik continue met kleine slokjes, er is overal op het terrein water voorhanden, prima geregeld. Met atletiek zijn doorgaans veel onderdelen op vele plekken op en rond het veld tegelijk bezig, zo ook hier. Helaas zijn er niet zoveel Nederlanders met atletiek als eerste sport. Maar het wordt te warm om lang in de zon bij andere onderdelen te gaan kijken.

Tegen half drie moet ik me weer in de zon gaan begeven voor het loslopen van de spieren voor de 200m. Weer het ritueel van de loopscholing en 4 versnellingen, m'n mond wordt erg snel droog. Wie had dat kunnen verwachten na de regen van vanmorgen. Op tijd naar de callroom. Ik krijg te horen dat ik start in baan één. Zeer ongunstig omdat de bocht zo krap is, maar je ziet wel iedereen voor je! Opnieuw vanuit de callroom nu over de baan naar het 200m punt.
Op de tribunes en langs de baan zie ik nog meer oranje.

Voor de concentratie zijn de vaste patronen belangrijk, voor de 200m heb ik dezelfde patronen als voor de 100m alleen is het door de langere afstand dieper afzien.

Alle banen zijn weer bezet, de commando's klinken “kleding gereed maken”, “go to the start”, linkervoet in het gat van het blok rechtervoet erover, handen over de lijn, voeten positioneren, opspannen, handen tegen lijn, bocht inkijken, drie keer langzaam diep inademen, “ready”, kont omhoog, beenspieren spannen en schouders naar voren. Het startschot klinkt, weer voluit de sprint inzetten, ook hier geen herstart, na 40m al diverse sprinters in de ronding achter me gelaten, aan het eind van de ronding (100m punt) kom ik als eerste uit de bocht. Zet nog even door, hoor niets meer achter me en op ca. 160m besluit ik me reserves te sparen. Ik kom als eerste over de finish, de heat gewonnen, Yeah.

M'n twee concurrenten, een Amerikaan en Georg lopen bij elkaar in de heat en finishen ook voor de rest uit. In de andere heats zaten op één na geen verrassingen.

Op de uitslagenlijsten zag ik dat ik morgen als derde tijdsnelste de 100m finale inga, en op de 200m als 4e. , Maar dat zag ik met vertrouwen tegemoet omdat ik de laatste 40m lang niet meer voluit ging (misschien de onbekende ook?).

Door al mijn bezigheden had ik geen tijd gehad het damesteam voor te bereiden op de 4x 100m estafette, balen. Wel nog even het overgeven van het stokje geoefend met een fles water! Gelukkig waren vrijwilligers op de baan om het systeem uit te leggen. De meiden liepen voor het eerst maar genoten volop en wisten door te dringen tot de finale.

De 4x 100m heren kwam er strak achteraan. We zaten met z'n vieren in de callroom in de juiste volgorde van lopers, André uit het blok, Baske als 2e loper, Marc als derde en Richard zou finishen. Ik begon omdat ik ervaren heb met het startblok. Het overgeven van het stokje ging goed, Baske middellange afstandloper liep goed, zo ook Marc en Richard kwam vol snelheid over de finishlijn. Helaas waren we niet snel genoeg voor de finale. De estafettes waren de laatste onderdelen voor deze dag en het stadion loopt leeg, toch nog even twee rondjes uitgelopen.

Na deze drukke dag met vier onderdelen in de volle zon achter de rug, heeft Wolter heerlijk mijn benen gemasseerd maar ook een pak ijs in m'n nek, wat voelde dat goed aan.

Met Richard samen de benen loslopend teruggelopen naar de Campus.
De dag met een goed gevoel afgesloten.

Zaterdag, de finale en slotdag van deze spelen.

Al om 9.00 uur stond de 200m finale en om 9.30 de finale 100m op het programma, hoe verzinnen ze het. Dus om ca. 7.30 was ik op de baan en begon ik met een uur loopscholing. Uiteraard Georg was ook weer van de partij. We praten wat over zware benen en deden onze trainingsprogramma. Aardig is om te zien dat de loopscholing internationaal nagenoeg hetzelfde is. Omdat iedereen vandaag in het stadion moet zijn loopt het goed vol en is er weer veel oranje. Om 8.30 richting callroom voor de 200m. Door baanindeling startte ik in baan zes en de drie mogelijke concurrenten dus achter me. Voor de concentratie dus alles weer in dezelfde volgorde, startblok goed zetten 3 proefstartjes etc.

Het “ready” klonk, door vorige starts droog mee te starten weet ik dat het een snelle starter is. Het startschot klinkt, snel met kracht naar volle snelheid. De Amerikaan komt na ca 120m. binnendoor, waar blijft Georg? Ook hij komt ca. 20m voor de finish net voorbij, ik ben derde, BRONS. De onbekende blijft onbekend. Het voelde alsof ik de marathon had gelopen, zo buiten adem was ik. Georg schudde met z'n hoofd, zei Wolter. Ik dacht nog “zal hij balen dat hij van de Amerikaan heeft verloren, maar die is veel te snel?”.

Meteen weer met Wolter een massagetafel opgezocht, voor een korte massage voor de 100m finale. Wat voelt dat geweldig, maar ook weet hij pijnlijke plekken te vinden.

Op naar de callroom, voor de vierde keer hetzelfde patroon maar nu voor de finale van het Koningsnummer. Het begint inmiddels weer warm te worden, lekker.

De supporters zijn ruimschoots aanwezig.

De 100m sprint vind ik het mooiste nummer om te mogen en kunnen sprinten en is evenals de estafettes spectaculair voor de toeschouwers. De Amerikaan heeft baan vier, Georg baan vijf en ik baan drie. Weer klinkt het startschot, ik blijf goed naast de Amerikaan en zie Georg niet? De Amerikaan loopt weg en op 80m sprint ik nog voor Georg, maar hij weet toch net weer eerder te finishen, het tweede BRONS dacht ik. Dit was ook het meest haalbare en dat op m'n favoriete nummers whow. Helemaal tevreden, doel bereikt.

Op de uitslagen lijst blijkt Georg gediskwalificeerd op de 200m. Ik zoek hem meteen op om te vragen of hij het weet en waarom? Hij wist het want hij had één voet buiten z'n baan gezet. Dus ik heb ZILVER op de 200m SUPER. Jammer voor Georg natuurlijk maar per slot heeft hij het goud en WR van me overgenomen.

Mijn WTG London kunnen niet meer stuk zilver en brons, meer dan wat ik voor mogelijk hield.

Wolter en Ineke bedankt voor jullie inzet.

Tien jaar geleden lag ik met zuurstof te wachten op m'n dood of op een longdonor.
M'n onbekende donor moet een supermens zijn geweest. Bijna geen enkele belemmering meer en weer een normale levenswaarde. Maar dan ook nog eens op zo'n niveau te kunnen sporten is wel heel bijzonder. In 2004 de mooiste bokaal gewonnen die er bestaat, dit voor de best presterende longgetransplanteerde tijdens de Europese Spelen voor hart- en longgetransplanteerden in Dublin.

M'n donor en de nabestaanden zouden eens moeten weten hoe dankbaar ik ben, dit is niet in woorden uit te drukken.

Ik probeer zo goed mogelijk te zorgen voor de mooiste gift die er bestaat.

De WTG London heeft weer heel wat media aandacht, niet alleen in Canada maar zelfs in Nederland.
Het doel van de spelen is weer bereikt.

André Lassooij