Golf: verslag van de Spelen in London

Op deze pagina vindt u verslagen, uitslagen en diverse foto's enz. terug met betrekking tot deze spelen.

 

Uitslagen:

 

Verslag:

Door: Nico Zonneveld

Hoe de 9 op de 18e mijn brons ruïneerde.

London Canada, World Transplant Games 21-juli 2005

Gestart op de 4e in een shotgun wedstrijd om goud zilver of brons op de Forest City National Golf Club in London Ontario Canada (www.fcngolf.com)

16 en 17 speel ik in par.
De rest was ook al redelijk tot goed. Nog 4 holes te gaan.
Het gaat spannend worden.
Mijn mede competitor Graham Marsh hcp 9 zegt in zijn prachtig Iers dialect :
“you're going to win Nico”. En inderdaad ik krijg kriebels.
We gaan naar de 18e met onze buggy met GPS scherm.

Elke bunker en waterhindernis staat op je scherm met de afstand in yards erbij.
Een par 4 dog leg naar links met de vlag op 410 yards.
Grofweg 360 meter reken ik uit. En pak mijn houten vijf omdat mijn driver wel eens naar rechts wil en daar is water. Mijn vijf trekt gek genoeg steeds naar links en daar is out of bounds. Het moet een par worden!! Iets op rechts geeft de beste kans voor een 2e teeshot.
De bal vertrekt en helaas iets op links, een verkeerde bounce en in de bosjes.
Voor de zekerheid een provisionele bal slaan. Toch maar die driver want nu moet hij ver en naar rechts. En inderdaad, had ik die bal maar als eerste bal.
Zoeken in de bosjes leverde geen resultaat op. Ook hier in Canada blijft dus een bal met het logo van mijn voormalige bedrijf (een curiosa) achter in de bosjes.
2e Bal dan maar en voor 4 naar de green. Met m'n ijzer 5 die de hele dag al ijzersterk loopt.
Maar helaas, op 30 meter van de green een verkeerde bounce naar rechts en daar tussen rijen recht geplante pijnbomen wel te vinden.
Toch weer een provisionele bal met de vijf en die giert de green op. Zie je wel ik kan het wel!
Dichter naar de green zie ik Marijke mijn vrouw achter de green staan en die steekt haar duim op. Zij had de eerdere slag waarschijnlijk niet gezien.
Dichterbij gekomen in de bomen vind ik mijn bal. Ik lig voor 4.
Chip en put kan nog 6 worden gaat door mijn hoofd.

Dan komen Wil en Herman Vuijsje aanlopen.
Wil is freelance fotograaf en Herman journalist van de NRC die ons de hele week (op kosten van de NRC!) volgen voor een artikel in de weekend bijlage van 6 pagina's over de WTG spelen.
Als voorzitter van de Pr- en Sponsorcommissie ben ik daar erg blij mee, want het doel van de spelen is aandacht voor donorregistratie en dat kan de NRC ook zeker bieden. Helaas hebben beiden geen enkele affectie met sport en zeker niet met golf.

Terwijl ik sta te bedenken of ik mijn dubbelzijdige chipper (aangeschaft voor 19 Can $ = ca. € 12,- in een golfwinkel zo groot als een gemiddelde supermarkt) of mijn vertrouwde lob wedge of toch een lage ijzer 4 zal pakken vraagt Herman aan mij:” Nico, mag ik je wat vragen? “
In mijn dienstbaarheid zeg ik nog ja ook. Weg concentratie.
De vraag weet ik niet meer zo belangrijk was die!!
Terug naar de bal op een pad van 1.50 m breed tussen een rij bomen naar de green.
Ligt daar op ca. 5 meter afstand fotograaf Wil op zijn buik.
Met een groothoeklens zo groot als een etalageruit.
“Nico speel maar over me heen, ik buk wel als je te laag speelt”
Zie je het voor je??
Uitleggen dat dat niet gaat, Wil schiet zijn plaatje toch en loopt weg.

Weer adresseren naar de green. Toch maar de lob wedge gepakt. Voelt goed aan.
Schot voor 5 is op de voorgreen ca. 3 meter van de vlag. 2e chip voor 6 is te lang, 1e put voor 7 is te lang. 2e put voor 8 blijft op de rand van de cup liggen. 9 in.
Ik geef in mijn onschuld een 7 op. Gary denkt na en zegt heel vriendelijk:
“you had a 8 I think”. Ik denk even na en geef hem gelijk.
Onder het lopen naar de buggy zegt hij:” sorry Nico, but I think it is a 9.
Ik kijk hem ongelovig aan en ga samen met hem m'n slagen na.
Hij is zeer sportief en zegt zelfs:”I am so sorry for you”
Direct daarna weet ik het ook zeker en schrijf meteen de 9.
Hier verlies ik minstens 4 slagen.

Gary heeft ook de stunt van Wil de fotograaf gezien en hij zegt:” Het is hetzelfde als je een 50 meter zwemmer tijdens zijn race op de schouder klopt en zegt: Stop even dan kan ik een mooie foto maken”. Ik lach heel hard en daardoor glijdt de spanning weer weg.

Ik maak mijn ronde af. Hole 1 een bogy, hole 2 een par en de laatste ook een par.
De scores worden elke keer na de hole in het GPS systeem ingevoerd en we zien ook het zgn. leaderbord in het scherm als je dat wilt.
Ik sta bruto 92 en dat is 4e. Magnus Elovson, een hartgetransplanteerde uit Zweden, staat 85.
Ik reken snel: 7 slagen verschil voor brons, par op 18 had me 5 slagen gescheeld.
Ik had eerder drie puts die op de rand bleven liggen, laat er eens twee vallen!!!!
Dan heb je brons, want mijn handicap was lager dan die van Magnus.
God zij dank, ik hoef niet met m'n driver achter Wil de fotograaf aan.
Het is weer mijn eigen schuld dat het geen brons is.

Wat is golf toch een prachtige sport.
En zeker op de World Transplant Games spelen is fantastisch.
Allemaal gelijkgestemde mensen.
Allemaal op de rand van de kuil gestaan.
Allemaal een enorm “dank je wel” aan die levende of overleden donor die zijn/haar hart, lever, longen, nier of beenmerg ter beschikking stelde.
En allemaal weer blij aan het sporten om de wereld te laten zien dat een donororgaan zin heeft.

Heeft u al een codicil ingevuld???

Golf is a global game and at golf courses all over the world

you can always find three guys looking for a ball in the weeds