Yvette

Het verhaal van Yvette Draisma (1965)

Transplantatie:

juli 1992 levertransplantatie in AZG te Groningen

 

Spelen:

2003 WTG Nancy
2005 WTG London; tennis single brons en tennis dubbel brons
2007 WTG Bangkok; squash brons; tennis dubbel zilver

Het verhaal:

Tot aan het eind van mijn middelbare school tijd was er eigenlijk niks aan de hand. Als kind was ik wel heel erg vaak verkouden, erg moe en had vaak ontstekingen aan mijn vingers, maar er was nooit ergens iets te vinden. Vanaf mijn 15e kwam ik al bij de gynaecoloog aangezien mijn lijf niet helemaal zo reageerde zoals het hoorde, maar ook daar was niks te vinden, alles zag er goed uit.

Na mijn eindexamen ben ik naar Zwitserland verhuisd waar ik een jaar zou gaan wonen en werken. Ik ging werken in een Mövenpick restaurant in Zürich. Dat ging heel erg goed tot kerst van dat jaar, ik werd heel erg verkouden, raakte mijn stem kwijt en had dagen hoge koorts. Na oud en nieuw verdween dit echter en begon ik weer met werken. Ik was toen net bevorderd naar het chiquere gedeelte van het restaurant. Het bleek echter dat ik het werk daar niet aan kon. Op een gegeven moment kreeg ik andere diensten en werkte van 12 uur 's middags tot 10 uur 's avonds, ging naar huis om te slapen en stond om 11 uur weer op om weer aan het werk te gaan.

Ondertussen werd ik ook alsmaar dikker. Op een gegeven moment zeiden mijn ouders dat ik maar eens naar een arts moest gaan. Want ik was 19 jaar, steeds maar moe en werd dikker, dit was niet helemaal normaal. Na onderzoek bleek dat mijn leverwaarden niet goed waren en dat mijn milt erg vergroot was. De huisarts stelde voor dat ik een paar dagen naar het ziekenhuis moest gaan voor onderzoek en zo geschiedde. Ik pakte mijn koffertje, meldde me af bij mijn werk en ging naar het ziekenhuis. Uiteindelijk heb ik er drie weken gelegen. Na heel veel onderzoeken en een miltverwijderende operatie kreeg ik de diagnose, levercirrose, en dat kan niet als je 19 bent, mijn lever zag er uit alsof ik 30 jaar alcoholist was geweest. Het probleem was dat ze niet wisten wat te doen, dus ik werd gewoon naar huis gestuurd met de woorden, probeer maar weer een beetje op te knappen. Op dat moment stort je wereld even in.

Na een paar maanden kwamen ze met een voorstel van medicijnen en die hebben me wel weer op weg geholpen. Ik ging weer aan het werk en toen het jaar om was ben ik naar Lausanne, het Franstalig gebied in Zwitserland verhuisd om daar te gaan werken (mijn ouders woonden inmiddels daar.) Ik ben daar bij een autoverhuur bedrijf gaan werken. Na weer een jaar ben ik terug gegaan naar Nederland naar mijn toenmalige vriendje, inmiddels mijn man.

In Nederland kwam ik in 1987 terecht in het AZG, toen het enige levertransplantatie centrum in Nederland en na onderzoeken kwam er uit dat ik op termijn in aanmerking zou komen voor levertransplantatie. Op dat moment was overlevingskans van het eerste jaar ca. 40% dus het was heel erg belangrijk dat ik nog wel even kon wachten. Ik heb nog tot begin 1988 gewerkt, daarna was ik te ziek. Ik heb nog geprobeerd om een opleiding via het arbeidsbureau te volgen maar op een gegeven moment kon ik niet meer dan 1 uur per week naar school, dat schiet niet echt op.

Begin 1990 kwam ik eindelijk op de wachtlijst voor transplantatie. Op dat moment begint het grote wachten, met een pieper constant stand-by staan, dat is een hele spannende periode en je hoopt dat het niet te lang duurt.
Mijn leven bestond meer uit slapen dan andere dingen doen. Ik stond om ca. 10 uur op, ging om 13 uur weer slapen tot 16 uur. Deed boodschappen, kookte en om 22 uur ging ik weer naar bed. Als ik eens uit ging of naar een feestje had ik 3 dagen het gevoel van een kater. Dus dit paste niet echt bij mijn leeftijd. Iedereen om me heen werkte of studeerde en mijn leven stond gewoon stil. Ik vind dit nog steeds een van de lastigste periodes in mijn leven. Je bent ontzettend eenzaam. Vooral omdat er niets te zien is, ik was wat geel, maar dat leek gewoon bruin. Dus kreeg je steeds de opmerking:"wat zie je er goed uit", terwijl ik me heel erg slecht voelde.

Eindelijk, juli 1992 gaat mijn pieper af, ik was onderweg naar Groningen naar het UMCG voor mijn maandelijkse controle afspraak. Er was een lever voor me!! Wat er dan door je heen gaat! Hier had ik zo lang op gewacht. Bij ons in de familie was iedereen heel erg blij en tegelijkertijd realiseer je je dat er ergens in Nederland een familie heel erg verdrietig is omdat er iemand is overleden die hun erg dierbaar is.

De transplantatie is heel erg goed gegaan, de lever werkte snel erg goed en na 6 weken mocht ik naar huis!! Feest en het grote revalideren kon beginnen. Na een half jaar ben ik weer gaan werken, ik was 5 jaar thuis geweest!!

Die winter ben ik weer wezen skiën en 's zomers stond ik weer op de tennisbaan. Een jaar na thuiskomst zijn we getrouwd, een mooiere reden om te feesten bestond er niet. Ik had het eerste belangrijke jaar met vlag en wimpel gehaald!
Nog een paar jaar later hebben we 2 gezonde kinderen gekregen, eerst een zoon en 3 jaar later nog een dochter.

Ik geniet intens van het leven en probeer uit te dragen hoe belangrijk het is dat mensen donor zijn, want dankzij die ene donor ben ik er nu nog!

Dit jaar heb ik voor het eerst aan World Transplant Games meegedaan te Nancy. Het is fantastisch om met 1500 medegetransplanteerden (uit 55 landen) een week lang samen te sporten, ervaringen uit te wisselen, emoties te delen en vooral te laten zien dat we er allemaal zijn en goed functioneren en prestaties neer kunnen zetten. Het heeft heel erg veel indruk gemaakt en het bewijst maar weer het belang van orgaandonatie.
Het WTG-virus heeft mij te pakken en ik hoop over 2 jaar weer mee te mogen doen.
Dat betekent veel trainen om het hoge niveau van mijn mede-sporters te kunnen halen, want dat is echt heel hoog, ik was positief verbaasd.

Juli 1992 heeft mij iets onbetaalbaars, dierbaars gegeven, mijn nieuwe leven dankzij mijn donorlever!

Yvette

last update: donderdag 6 december 2007