Yvon

 

Het verhaal van Yvon Dieks (1958)

Transplantatie:

Allogene MUD Stamceltransplantatie

9 November 2000 - Radboud Nijmegen 

Donor: anonieme man uit Canada

 

Haar verhaal:

Ik ben Yvon Dieks en ben nu 50 jaar jong, ik ben alleenstaande en woon samen met mijn jongste zoon Dennis van 17 jaar in Boxmeer. Mijn twee andere zonen studeren in Tilburg en Amsterdam. Ik werk bij de GGD als gezondheidsmedewerker. Daarnaast ben ik volleybaltrainer en docente zwangerschapsbegeleiding. Ik werk full time en dat ik qua energie ooit zover terug zou komen kon ik me een paar jaar terug niet bedenken.

Op 12 mei 2009 was het alweer tien jaar geleden dat ik de diagnose leukemie om mijn oren kreeg. Als de dag van gister kan ik die film terughalen in mijn gedachten. Een gedenkwaardige dag.

Tot mijn 40ste  jaar had ik een onbevangen en onbekommerd druk leven, ik was moeder van 3 jongens van 7, 11 en 13 jaar. Ik werkte als tennislerares en speelde volleybal in het 1ste klasse damesteam van VCE Boxmeer.
Toch voelde ik me in die tijd al vaak een oude vrouw van 80 jaar, maar ja, ik deed ook veel was mijn verklaring toentertijd. Ook viel ik zomaar een paar kilo af wat ik eigenlijk niet eens erg vond. Tot ik met een verharde plek (bleek later mijn vergrote milt) links onder mijn ribben bij de huisarts kwam (12 mei 1999); een echo moest laten maken en maar meteen eventjes bloed moest gaan prikken. Diezelfde dag om 17:00 uur stond de huisarts bij mij op de stoep om te vertellen dat de bloeduitslagen niet goed waren en ik voor 99% zeker leukemie had. Boem ! ! En vanaf dat moment werd alles anders.

Je komt in de medische molen terecht. Al snel werd duidelijk dat ik een Chronische Meyoloide Leukemie had, CML afgekort. Met chemo in tabletvorm werden mijn leukocyten (witte bloedlichaampjes) teruggedrongen en stabiel gehouden. Een stamceltransplantatie was de enigste behandeling om te overleven. Maar dan had ik wel een geschikte donor nodig.

Mijn broer en 3 zussen werden onderzocht op geschiktheid om als stamceldonor op te treden maar helaas was geen van hen geschikt. Dat was een forse tegenvaller. Toen werd via “Europdonor” te Nijmegen op de wereld donorbank gezocht naar een geschikte match voor mij. Elf maanden na diagnose had Europdonor iemand gevonden, hoera. Ik had weer perspectief op overleven. Het was een 26 jarige man uit Canada. Wat geweldig dat er zomaar ergens op de wereld iemand is die zijn stamcellen beschikbaar stelt aan mij. En dan ook nog een 100% match is. Ik heb hoe dan ook geen afstotingsverschijnselen meegemaakt en dat is erg uitzonderlijk voor een vreemde donor. Deze man draag ik voor altijd mee in mijn hart. Hij is mijn prins op het witte paard.

In november 2000 kon ik me gaan opmaken voor de risicovolle stamceltransplantatie. Dat betekende een aantal weken geďsoleerde opname  in het ziekenhuis. Ik heb na 9 dagen intensieve voorbehandeling met zware chemo en totale lichaamsbestraling (met als doel mijn totale weerstand af te breken) mijn donorstamcellen gekregen. Een simpel zakje met een roze rode massa maar daarin stiekem miljarden donorstamcellen. Mijn donor lag aan de andere kant van de wereld in het ziekenhuis te herstellen van het operatief afnemen van stamcellen uit zijn beenmerg. Na de afname gingen de onbewerkte stamcellen per vliegtuig naar Nederland. Radboud laboranten hebben deze stamcellen bewerkt en vervolgens heb ik ze via mijn infuus mogen ontvangen. Niet te bevatten, deze technologie.

Toen volgden 12 spannende dagen:  zouden de stamcellen wel of niet aanslaan?  Dag 13 gaf de eerste groei van nieuwe leuco’s te zien en de opluchting was groot. Ook omdat ik die 12 dagen geen infectie had opgelopen die met mijn weerstand van 0,0 dodelijk geweest zou zijn. En toen weer langzaam het dal uit krabbelen want de chemo en bestraling hadden een ravage aangericht in mijn lijf.

Mijn herstelfase besloeg zeker een periode van ruim 2 tot 3 jaar waarin ik twee stappen vooruit ging en een stap terug. Mijn weerstand moest gestaag groeien en ik was nog erg vatbaar. Ik kreeg te maken met complicaties o.a  een vervelend CMV virus (cytomegalo). Dat kostte me keer op keer ziekenhuisopnames van 2 tot 3 weken. Mijn conditie, spierkracht en energielevel waren dramatisch slecht en ik heb 2 jaar lang bij de  fysiotherapeut getraind om mijn lichaam weer op orde te krijgen. Bloed zweet en tranen heeft me dat gekost. Ieder keer dacht ik: Hier moet ik het mee doen, meer zal er niet meer in zitten”. Maar dan toch als ik na een half jaar terugkeek constateerde ik dat ik weer winst had geboekt. En nu 10 jaar na transplantatie heb ik nog steeds het gevoel dat ik winst maak, het gaat fysiek steeds beter met me.

Ik ben van origine CIOS sportleidster, gespecialiseerd in volleybal en tennis. Sporten was en is mijn lust en mijn leven. Ik heb vanaf mijn 12de jaar gevolleybald en heb 5 jaar 1ste divisie gespeeld met als topprestatie kampioen in de 1ste divisie in 1985. In dat jaar kreeg ik ook mijn eerste zoon en degradeerde mijn team weer net zo hard terug uit de eredivisie.

Als tennislerares verdiende ik mijn boterham. Na de transplantatie heb ik sportief flinke stappen terug moeten doen. Door complicatie na de transplantatie (CMV retinitus) kon ik door verminderd focuszicht niet meer goed tennissen en heb ik mijn racket in de hoek gegooid.

Gelukkig is een volleybal een stuk groter en heb ik weinig hinder waardoor ik besloot om het volleybal weer op te pakken. Daarnaast doe ik al een paar jaar aan Nordic Walking. Samen met mijn hond heb ik al heel wat kilometers gemaakt en daardoor mijn basisconditie op peil kunnen brengen op een prettige manier.

De weg terug naar herstel vanuit – 100% na de transplantatie tot nu + 90 % is niet vanzelf gegaan. Het 1ste jaar na transplantatie vond ik erg zwaar. Ik dacht altijd dat ik wat gewend was door mijn sportcarričre in het volleybal met aantal pittige trainingen per week en een wedstrijd. Ik dacht dat ik wel wist wat hard werken en trainen was. Ik had een sportermentaliteit. Maar ik moet nu toegeven dat ik veel harder heb moeten werken om te herstellen van de  transplantatie dan de arbeid die ik leverde tijdens mijn toenmalige volleybaltrainingen. Dus gevoelsmatig heb ik tijdens mijn herstelperiode een topsportprestatie moeten leveren.

Mijn beleving over het leven is sinds 12 mei 1999 totaal veranderd. Ik ben natuurlijk ontzettend dankbaar dat ik mocht overleven. Overleven dankzij een anonieme donor. Ik sta nu heel bewust in het leven en ervaar alles intenser en kan erg genieten van oh zo simpele ditjes en datjes. Ik geniet van het groter en volwassen worden van mijn drie zonen. Ik maak me absoluut niet meer druk om futiliteiten en probeer geen haast te maken met leven. Ik ben er heel goed uitgekomen alhoewel de hele impact van de transplantatie enorm was. Mijn huwelijk was er niet tegen bestand en ik ga nu ‘vrijgezellig’ door het leven.

Ik ben in aanraking gekomen met de stichting Sport en transplantatie tijdens een Landelijke Dag in 2005 van de Contactgroep stamceltransplantaties waar ik bestuurslid van was. Ik hoorde van getransplanteerde lotgenoten die medailles hadden gewonnen met zwemmen en wielrennen tijdens de Wereldspelen. Toen pas hoorde ik van het bestaan van WTGN en kreeg ik mee dat er ook teamsporten waren o.a. volleybal. En toen ik dat hoorde spitsten zich mijn oren. Ik heb toen contact opgenomen met de coach van het volleybalteam en mocht een keer meedraaien. Dat was maart 2006 in Best tijdens de teambuildingsdag. Ik werd goed genoeg bevonden en hoor sindsdien bij de selectie van het volleybalteam. Ik draai dus nu al bijna 3  jaar mee en heb de spelen in 2007 in Bangkok  meegemaakt. Een prachtige ervaring.

Ik heb daar met het volleybalteam brons gehaald en met de atletiekonderdelen kogelstoten, discuswerpen en balwerpen (speerwerpen) heb ik 2x goud gewonnen en 1x brons in mijn leeftijdscategorie super-senior

(40-50 jaar)

Met ons volleybalteam spelen/trainen we 1x in de 5 weken samen op een zondag ergens op locatie in Nederland. Aangezien mijn teamgenoten werkelijk uit heel Nederland vandaan komen organiseren we het zo dat om beurten een speler als gastvrouw/heer fungeert en dan zorgt voor trainingsaccommodatie en een tegenstander. Zo zijn we de ene keer in Valkenburg, dan in Scharrewoude in NoordHolland, in Borne, Rotterdam of Almere. En 1x per jaar ben ik aan de beurt en komt iedereen naar Boxmeer. Dit jaar op 7 juni en dan spelen we om 15:00 uur in de Warandahal in Sambeek tegen een mix van volleybalvereniging Switch. Dames 1 van Switch is mijn thuisteam en daar ben ik trainer/speler. We trainen 1x per week en we zijn dit jaar weer kampioen geworden in de hoofdklasse recreanten. 

En natuurlijk proberen we in Australië ook hoge ogen te gooien. We gaan voor goud!

 

De spelen:

 

Bangkok 2007:

Volleybalteam:  brons 

Atletiekonderdelen kogelstoten, discuswerpen en balwerpen (speerwerpen):

2x goud en 1x brons  

 

geplaatst op deze website: 22 mei 2009